Chapter 1: The Door That Glowed Softly

Twilight settled over the meadow like a warm blanket. The tall grass turned gold at the tips, and little fireflies blinked on and off like tiny lanterns that never hurried.

Everwood stood on the gentle hill, wide and steady, with many small wooden doors tucked into its bark. Most looked quiet and ordinary, like they were resting after a long day of being a tree.

But one tiny door, low near a knot in the trunk, began to glow.

Eve noticed first. She had been tracing a curvy line in the grass with her fingertip, listening to crickets and the soft shush of the breeze. Then she looked up and whispered, “Emilia. Jeff. That one is shining.”

Emilia jogged over, her ponytail bouncing. “Oh! It’s really glowing.” She leaned close, eyes bright. “Like it’s breathing, but in a tiny way.”

Jeff toddled up and pressed his hands to the bark. “Warm,” he said, and then he giggled, because Jeff always giggled when something felt like a secret meant for friends.

The door was made of smooth wood, the color of honey. The glow fluttered softly, like a shy heartbeat. It did not shine in a loud way. It felt gentle, as if it was saying, Please come, but only if you want to.

Eve stepped closer. The air around the door smelled like fresh rain and sweet leaves, like the meadow had just been tucked in. She put her palm on the wood.

It hummed under her hand, not a sound exactly, more like a cozy vibration that said yes.

Emilia placed her hand beside Eve’s. “Ready?”

Jeff squeezed in, pushing his small hand between theirs. “Together,” he said, proud of the word, proud of the feeling.

Eve nodded. “Together.”

The door grew warmer. The glow turned from gold to a soft peach, then back to gold again. The bark around it seemed to relax, as if Everwood was opening its arms and making room.

A faint silver bell sound rang, quiet and clear. The door did not swing open like a regular door. Instead, it became a bright doorway, like a window made of light.

Emilia took a slow breath. “Okay. One step.”

Eve looked at Jeff. “Hold on tight.”

Jeff held both their hands and said, “I’m holding!”

They stepped forward at the same time.

The meadow’s twilight slipped away behind them like a closing curtain, and the warm glow wrapped around their shoulders like a cozy scarf. Eve felt Emilia’s hand, Jeff’s hand, and the steady promise of Everwood, and she knew they were safe.

Chapter 2: A World Made of Feelings

They landed on a path that felt springy under their shoes, like it was made of soft moss and ribbon woven together.

Eve blinked. The sky above them was not one color. It shifted gently, like paint in water. Pale blue drifted into pink. Then a little swirl of yellow appeared, as if someone nearby had smiled and the sky decided to smile back.

Emilia lifted her hand and waved it through the air. “Whoa. The air is… colorful.”

Jeff pointed at a puff of green that floated past his nose. “Green cloud!”

Eve tilted her head. “I think it’s feelings,” she said quietly. “Like the world is showing them.”

The path curled around their footsteps. When Emilia took a quick step, the path looped ahead like it was eager to keep up. When Eve slowed down, the path softened and waited, patient as a bedtime story.

“That is so weird,” Emilia said, but her voice was more amazed than worried. She gave Eve a small smile that said, We can handle weird together.

A small squirrel hopped onto a low branch beside them. Its tail was fluffy and neat, and it held an acorn like a tiny cup.

The squirrel spoke, clear as a bell. “Hello, three who travel as one. Answer me this, if you please. What is lighter than a leaf, yet can fill a whole room?”

Jeff’s mouth fell open. “Squirrel talks!”

Emilia whispered, “In riddles.”

Eve answered softly, “A laugh?”

The squirrel’s whiskers twitched like it was smiling. “Good. Good. A laugh is light, yet it spreads.” It bowed its head. “The wood listens extra hard today. Step gently, and speak truly.”

Emilia blinked. “The wood listens?”

The squirrel tapped the branch. “The listening tree, the watching path, the feeling sky. Today they all lean closer.”

A rabbit hopped out from behind a bush. But its tail was not a puff of white. It was a soft spray of dandelion fluff, as if it had borrowed a flower for a tail.

The rabbit’s ears flicked. “If the world hears more, then your words matter more,” it said. “Riddlegrove is… a little different today.”

Eve watched the sky change to a quiet lavender. It felt like the world was waiting, like a song paused on a gentle note.

Jeff tugged Eve’s sleeve. “Eve, why purple?”

Eve knelt to his level. “Purple feels like thinking,” she said. “Like when your brain is making a plan.”

Emilia looked ahead at the curling path. “So we should be careful with our words,” she said, choosing them slowly. “Because everything is listening.”

The rabbit nodded. “Yes. And when a tree listens, it hopes you will listen too.”

Eve took Emilia’s hand. Jeff held Emilia’s other hand. Their footsteps made little ripples of color on the path, as if the ground was answering, I hear you, I hear you.

They walked on, and the air kept changing in soft, friendly swirls, waiting to see what they would do next.

Chapter 3: The Riddle of the Quiet Clearing

The rabbit with the dandelion tail led them to a clearing.

At first, it looked lovely. Soft grass. A circle of smooth stones. A few trees with leaves that shimmered like they had been brushed with sunlight.

But the clearing felt like a table set for friends, with one place not quite finished.

The air in the clearing was pale, like very light watercolor. Not scary, just quiet, like a library where everyone is being extra gentle. The path stopped at the edge, as if it was politely waiting for permission.

Jeff stepped in and then stopped. “It’s quiet,” he said, in a smaller voice than usual.

Emilia looked around. “It’s like a party before anyone says, ‘Come in!’”

Eve hugged her elbows. Not because she was cold. Because she could feel that wide space between two stones, as if the circle wanted to scoot closer and couldn’t.

The rabbit hopped onto one of the stones and asked, “What grows smaller when you hide it, yet larger when you share it?”

Emilia frowned thoughtfully. “A secret?”

The rabbit’s ears perked. “Yes. A secret shrinks when it is tucked away, but it can grow into something kinder when shared.”

Eve’s cheeks warmed. She did not speak right away. She watched the stones, the space, the pale air, and she listened to her own thoughts.

Jeff looked up at the rabbit. “Why is the clearing… not happy?”

The rabbit’s dandelion tail trembled, sending one tiny puff drifting away like a feather. “Not unhappy,” it said gently. “More like… left out. Like a chair pushed back from the circle, waiting for someone to pull it in.”

Eve looked at the circle of stones again. There were enough stones for many friends. But that one space felt wider than the others, like an invisible “one more” was supposed to fit there.

Emilia walked the circle, counting under her breath. “One, two, three, four, five…” She stopped. “It’s like it wants one more.”

Eve whispered, “Someone is not included.”

Jeff made a soft “oh” sound. “Who is it?”

Eve shook her head. “I don’t know. But I can feel it.”

Above them, the sky turned a gentle, cloudy silver, like a thinking face. A breeze moved through the trees, and their leaves made a sound like quiet listening, like pages turning.

Emilia crouched beside Eve. “Do you think we forgot something?”

Eve stared at the empty space. “Maybe someone thinks they don’t belong,” she said. “Or maybe… someone didn’t get the welcome.”

Jeff picked up a small pebble and set it carefully on one stone, like he was placing a toy at a table. “I invite,” he announced.

The rabbit watched him, kind-eyed. “Inviting is a start,” it said. “But the clearing needs more than words. It needs the feeling to change.”

Eve’s stomach fluttered, not in a scary way, but in a I-need-to-say-something way. She remembered the riddle. A secret.

And the pale air seemed to wait for her, patient as a friend holding a door open.

Chapter 4: Tumble Rolls In

A soft rustling came from the bushes at the edge of the clearing.

Jeff’s eyes went wide, but not in fear. In excitement. “Something’s coming!”

Out rolled a round, green, mossy creature with tiny legs that moved fast like little stitches. It bounced once, then twice, then rolled right between Eve and Emilia as if it had always belonged there.

“Tumble!” Jeff shouted, and he clapped his hands.

Tumble wiggled, then made a happy sound that was part squeak and part giggle. It rolled into Jeff’s shoes, then rolled away again like a playful ball that loved being chased.

Emilia laughed, and the sky above them warmed a little, turning from silvery thinking to a gentle peach. “I missed you, Tumble,” she said.

Eve’s shoulders loosened. “Hi,” she whispered, reaching out one finger. Tumble rolled close enough to boop her fingertip with its mossy side. The moss felt cool and soft, like a pillow that had been outside.

Jeff dropped to the grass. “Roll, Tumble, roll!” he chanted.

Tumble rolled in a neat circle around the stones, making the grass spring up behind it as if it was combing the clearing. Eve heard herself giggle, a small sound she did not mean to make. But it felt good, and the air turned a little more yellow, like a tiny lamp had been switched on.

Then Tumble bumped into one stone with a soft thunk.

It was not a hard bump. More like a gentle nudge, like tapping a toy block to see if it would move. But the stone shifted just a tiny bit. On its surface was a subtle mark, like a leaf curled into a spiral.

Emilia leaned in. “That symbol,” she said, voice low. “I’ve seen it before. The spiral leaf.”

Eve touched the mark. It felt smooth and warm, like it had been waiting under sunshine.

As Eve’s fingers rested there, the clearing’s colors flickered. Not like a scary flicker. Like a lantern being turned up and down, trying to find the right brightness for reading.

The air flashed pale yellow, then soft blue, then a tender green. The trees rustled, and their leaves seemed to whisper, Look. Look.

Jeff pointed. “Colors dancing!”

Tumble rolled back and forth, proud of itself, even though it did not seem to know what it had done. It squeaked happily and bumped Eve’s ankle, as if saying, Did I help?

Emilia stood up straight. “I think the grove is giving us hints,” she said softly. “Like it’s pointing without using words.”

Eve looked at the empty space between the stones again. The flickering colors seemed to gather there, then fade, as if the space was waiting for something to be noticed.

The rabbit watched from its stone seat. “When the world listens extra hard,” it said, “even small bumps can be messages.”

Eve swallowed. The spiral leaf mark felt like a clue. And the riddle about secrets pressed gently at the back of her mind, like a reminder tied with a ribbon.

She looked at Emilia and Jeff. “I think I know why it feels like one place is missing,” she said, voice quiet.

Jeff scooted closer. “Tell,” he said simply.

Tumble rolled into the middle of their little group and settled, like a mossy pillow, ready to listen too.

Chapter 5: Eve’s Small Mistake

Eve sat on the grass by the spiral-marked stone. The clearing felt still again, but now it was not so pale. It felt like it was listening in a friendly way, the way Everwood listened when you told it goodnight.

Eve picked at a tiny blade of grass. “Earlier,” she began, “before the door glowed… I did something.”

Emilia sat beside her, knees up. “What kind of something?” she asked, not accusing, just curious.

Jeff leaned in close, his curls bobbing. “Something funny?”

Eve shook her head. “Not funny. Small. But… I think it matters.”

Tumble scooted nearer, then gave a soft squeak, as if saying, It’s okay. You can say it.

Eve took a slow breath. “When we were in the meadow,” she said, “Jeff asked me, ‘Where do we go when we go through the doors?’”

Jeff nodded quickly. “I asked that!”

“And I answered,” Eve said, “but I didn’t answer honestly. I didn’t really know. I said, ‘It’s fine, it’s always fine,’ and I told you not to worry.”

Jeff blinked. “But you didn’t know?”

Eve’s cheeks turned warm. “I wanted you to feel safe,” she said. “And you are safe. But I should have said, ‘I’m not sure, but we’ll find out together.’”

Emilia nodded slowly. “That makes sense. You were trying to help.”

Eve swallowed and kept going. “And then I did another small thing. I noticed the spiral leaf on the door before you did. I saw it, and I didn’t say it.”

Emilia’s eyebrows lifted. “Why not?”

Eve stared at the empty space between the stones. “Because I wanted to be the one who knew,” she admitted. “I wanted to solve it first. I thought if I said it too soon, you might say it was nothing, and then I wouldn’t feel special.”

Jeff’s face scrunched up, thinking hard. “I like knowing too,” he said. Then he added, very seriously, “But I like together more.”

Eve nodded. “Me too. I just forgot for a minute.”

She looked at the circle of stones. “I think when I kept it secret, it made a space,” she said. “Like this clearing. Like the circle couldn’t feel complete because someone was left out of the knowing.”

The rabbit hopped closer, its dandelion tail bobbing. “A secret can be a blanket,” it said, “but it can also be a wall.”

Emilia put her hand over Eve’s. “Thank you for telling us,” she said. “I’m not mad. I’m glad you said it out loud.”

Jeff patted Eve’s knee with his small hand. “I like you,” he said, as if that solved everything.

Eve let out a shaky little laugh that turned into a real one. “I like you too.”

The sky above the clearing shifted to a calmer blue, with soft streaks of gold. The air felt easier, like a knot had been gently untied.

The rabbit asked again, gently, “What grows smaller when you hide it, yet larger when you share it?”

Eve answered, steadier now. “A secret,” she said. “And I shared mine.”

The rabbit’s eyes shone. “Then listen. The clearing is waiting for an invitation that is real. Not just words. A place made by honesty.”

Emilia looked at the spiral-marked stone. “So the grove was waiting for the truth,” she murmured.

Tumble squeaked and rolled a tiny circle, like it was clapping without hands.

Eve looked at the empty space again and whispered, “I’m sorry I kept you out.” She still could not name who “you” was, but her apology felt like opening a window.

The air warmed, as if it heard her and smiled back.

Chapter 6: The Accidental Fix

Tumble, full of happy energy, began to roll again, making little swishes in the grass.

“Careful,” Emilia said, laughing softly. “You’re going to bonk another stone.”

Tumble bonked the spiral-marked stone anyway, but gently, like tapping a drum to see if it would sing.

The stone slid. This time it moved more than a tiny bit. It glided along the grass as if it had wheels, fitting into a shallow groove that had been hidden under moss and soft clover.

There was a quiet click, like a puzzle piece settling into place.

Eve leaned forward. “Did you see that?”

Jeff bounced on his heels. “Tumble did it!”

As the stone settled into the groove, the moss beside it lifted like a little curtain. Underneath was something small and wooden.

A sign.

It was no bigger than Eve’s hand. It had a carved word on it, simple and sweet: WELCOME.

The sign had been tucked under the moss, hidden like a shy thought. A few tiny flowers grew around it, as if they had been waiting too, heads tilted up to listen.

Emilia gasped. “It was here the whole time.”

The rabbit hopped closer and spoke in a riddle-soft voice. “What is a door without a greeting? What is a circle without a place for one more?”

Eve’s eyes stung a little, but in a gentle way. Like when you yawn and your eyes water. “The clearing didn’t feel right because the welcome was hidden,” she said.

Jeff pointed at the sign. “Welcome means come!”

Eve nodded. She looked at the empty space between the stones and then at the sign. Her heart thumped, steady now. She said, clearly, “I should have included you.”

And it felt important that she said it. Tumble’s bump found the sign by accident, but Eve’s honesty made it feel seen, like turning on a light so everyone could notice it.

As soon as she spoke, the clearing filled with warm color.

Not all at once like a burst. It spread like sunrise. Soft orange in the grass. Light pink in the air. A friendly green around the stones. The sky above turned a calm, bright blue with a gold edge.

The left-out feeling lifted, as if it had been a shy guest standing just outside the circle, waiting for someone to say, There’s a place for you. Now it stepped in, smiled, and sat down.

Eve felt it, almost like a small sigh of relief, not from her, but from the clearing itself.

Emilia exhaled. “It’s better,” she said. “It feels… full.”

The rabbit’s dandelion tail puffed happily. “When you make room, the room becomes real,” it said. “When you admit, the air can breathe.”

Jeff ran to the stones and patted the one that moved. “Good stone,” he said.

Tumble wiggled and squeaked, then rolled right onto the welcome sign, covering it for a moment like it was hugging it. Then it rolled away, and the sign stayed in place, visible and proud.

Eve touched the sign gently. “I’m glad we found you,” she whispered.

The leaves above them rustled in a soft, pleased way, and the clearing seemed to glow from inside itself, like it was smiling back.

Chapter 7: Home at the First Star

The colors in Riddlegrove stayed warm and steady now. The path, which had stopped at the edge of the clearing, slowly uncurled again, like a ribbon being smoothed flat for tomorrow.

Between two gentle trees, a familiar glow appeared.

It was the door.

Not in Everwood’s trunk this time, but standing like a doorway made of light and wood, humming like a lullaby. The glow was the same soft gold as the twilight in the meadow, the kind of light that makes you want to whisper.

Emilia stood and brushed grass from her knees. “That’s our way back,” she said, voice calm.

Jeff ran to Tumble and wrapped his arms around its round mossy body. “Tumble come,” he said.

Tumble squeaked and bounced once, as if saying, Of course, of course.

Eve looked around the clearing one last time. The welcome sign rested where it belonged. The stones felt like a complete circle now, with no space too wide. The air was a gentle peach color, like a satisfied smile.

The rabbit hopped up onto a stone and spoke one more riddle, softer than before. “What is the best way to mend a small tear?”

Emilia thought for a second. “Tell the truth?”

The rabbit nodded. “And then try again, together.”

Eve’s throat felt warm. She stepped closer to Emilia and Jeff. “I’m really glad I told you,” she said. “I didn’t like holding that secret.”

Emilia squeezed Eve’s hand. “Next time, we can wonder together,” she said. “Even if we don’t know yet.”

Jeff lifted his chin seriously. “No more hide,” he said, then added quickly, “Only hide-and-seek hide.”

Eve laughed. “That kind of hide is okay.”

Tumble rolled between them, bumping each of their feet in turn, like a silly little goodbye and a promise to meet again.

They walked to the glowing doorway. The hum sounded like a song you could almost remember, like someone singing from the next room.

Eve looked up at the sky of Riddlegrove, now calm and bright. “Thank you,” she whispered, not sure if she meant the clearing, the rabbit, or the listening world.

The rabbit bowed. “Welcome is a word,” it said, “but also a way.”

Emilia stepped through first, careful and steady. Jeff followed, holding Tumble close. Eve stepped last, and as she crossed, she felt the gentle bell-note again, like a bedtime chime that means, Time to go home.

They returned to the meadow at Everwood Crossing.

The grass was still gold at the tips, and the air was cool and sweet. Everwood’s trunk stood quiet and safe. The glowing door was there, nestled in the bark, but its light was already softening, like it was getting sleepy too.

Above the hill, the first star appeared.

Jeff pointed up. “Star!” he whispered, as if he did not want to startle it.

Eve held Emilia’s hand, and Emilia held Jeff’s, and Tumble bounced once beside them, then settled like a cozy mossy ball near their feet.

Eve took a deep, peaceful breath. “We made room,” she said softly.

Emilia nodded. “And we came home.”

Everwood’s glow warmed the meadow one last time, calm and reassuring. The children stood together under the first star, feeling safe, included, and ready for sleep.

Nederlandse versie

Chapter 1: De Deur Die Zachtjes Gloeide

De schemering zakte over de weide als een warme deken. Het hoge gras werd goud aan de puntjes, en kleine vuurvliegjes knipperden aan en uit als piepkleine lantaarntjes die nooit haast hadden.

Everwood stond op de zachte heuvel, breed en stevig, met veel kleine houten deurtjes verstopt in zijn bast. De meeste zagen er stil en gewoon uit, alsof ze uitrustten na een lange dag boom zijn.

Maar één piepklein deurtje, laag bij een knoest in de stam, begon te gloeien.

Eve zag het als eerste. Ze had met haar vingertop een kronkelend lijntje in het gras getekend, luisterend naar krekels en het zachte sjoesj van de wind. Toen keek ze op en fluisterde: “Emilia. Jeff. Die daar schijnt.”

Emilia rende ernaartoe, haar paardenstaart stuiterde mee. “Oh! Hij gloeit echt.” Ze boog zich dichterbij, ogen helder. “Alsof hij ademt, maar dan heel klein.”

Jeff waggelde erbij en drukte zijn handen tegen de bast. “Warm,” zei hij, en toen giechelde hij, want Jeff giechelde altijd als iets voelde als een geheim dat voor vrienden bedoeld was.

De deur was van glad hout, honingkleurig. De gloed fladderde zacht, als een verlegen hartslag. Hij scheen niet op een luidruchtige manier. Het voelde vriendelijk, alsof hij zei: Kom maar, maar alleen als je wilt.

Eve stapte dichterbij. De lucht rond de deur rook naar verse regen en zoete blaadjes, alsof de weide net was ingestopt. Ze legde haar handpalm op het hout.

Het zoemde onder haar hand, niet precies een geluid, meer een knusse trilling die ja zei.

Emilia legde haar hand naast die van Eve. “Klaar?”

Jeff wurmde zich ertussen en duwde zijn kleine hand tussen die van hen in. “Samen,” zei hij, trots op het woord, trots op het gevoel.

Eve knikte. “Samen.”

De deur werd warmer. De gloed veranderde van goud naar zacht perzik, en toen weer terug naar goud. De bast eromheen leek te ontspannen, alsof Everwood zijn armen opende en ruimte maakte.

Er klonk een heel zacht zilveren belletje, stil en helder. De deur zwaaide niet open zoals een gewone deur. In plaats daarvan werd hij een heldere doorgang, als een raam van licht.

Emilia haalde langzaam adem. “Oké. Eén stap.”

Eve keek naar Jeff. “Hou goed vast.”

Jeff hield hun handen allebei vast en zei: “Ik hou vast!”

Ze stapten tegelijk naar voren.

De schemering van de weide gleed achter hen weg als een gordijn dat dichtgaat, en de warme gloed sloeg om hun schouders als een knusse sjaal. Eve voelde Emilia’s hand, Jeffs hand, en de rustige belofte van Everwood, en ze wist dat ze veilig waren.

Chapter 2: Een Wereld Gemaakt van Gevoelens

Ze kwamen neer op een pad dat veerkrachtig aanvoelde onder hun schoenen, alsof het van zacht mos en lint was geweven.

Eve knipperde. De lucht boven hen had niet één kleur. Hij verschoof zachtjes, als verf in water. Lichtblauw dreef in roze. Toen verscheen er een klein kringeltje geel, alsof iemand in de buurt had geglimlacht en de lucht besloot terug te glimlachen.

Emilia stak haar hand op en zwaaide ermee door de lucht. “Wauw. De lucht is… kleurrijk.”

Jeff wees naar een plukje groen dat langs zijn neus dreef. “Groene wolk!”

Eve kantelde haar hoofd. “Ik denk dat het gevoelens zijn,” zei ze zacht. “Alsof de wereld ze laat zien.”

Het pad krulde om hun voetstappen heen. Toen Emilia een snelle stap zette, lusde het pad vooruit alsof het graag wilde bijblijven. Toen Eve langzamer liep, werd het pad zachter en wachtte het, geduldig als een verhaaltje voor het slapengaan.

“Dat is zó raar,” zei Emilia, maar haar stem klonk meer verwonderd dan bang. Ze gaf Eve een klein glimlachje dat zei: We kunnen raar samen aan.

Een klein eekhoorntje sprong op een lage tak naast hen. Zijn staart was pluizig en netjes, en hij hield een eikel vast als een piepklein bekertje.

Het eekhoorntje sprak, helder als een bel. “Hallo, drie die reizen als één. Beantwoord mij dit, alsjeblieft. Wat is lichter dan een blad, en toch kan het een hele kamer vullen?”

Jeff liet zijn mond openvallen. “Eekhoorn praat!”

Emilia fluisterde: “In raadsels.”

Eve antwoordde zacht: “Een lach?”

De snorharen van de eekhoorn trilden alsof hij glimlachte. “Goed. Goed. Een lach is licht, en toch verspreidt hij zich.” Hij boog zijn kop. “Het woud luistert vandaag extra goed. Stap voorzichtig, en spreek eerlijk.”

Emilia knipperde. “Het woud luistert?”

De eekhoorn tikte op de tak. “De luisterende boom, het kijkende pad, de voelende lucht. Vandaag leunen ze allemaal dichterbij.”

Een konijn huppelde achter een struik vandaan. Maar zijn staart was geen wit pluimpje. Het was een zachte waaier van paardenbloempluis, alsof hij een bloem had geleend als staart.

De oren van het konijn trilden. “Als de wereld meer hoort, dan doen je woorden er meer toe,” zei het. “Raadselwoud is… vandaag een beetje anders.”

Eve zag hoe de lucht veranderde naar rustig lavendel. Het voelde alsof de wereld wachtte, alsof een liedje pauzeerde op een zachte noot.

Jeff trok aan Eve’s mouw. “Eve, waarom paars?”

Eve knielde tot ze op zijn hoogte was. “Paars voelt als nadenken,” zei ze. “Zoals wanneer je hoofd een plan maakt.”

Emilia keek vooruit naar het krullende pad. “Dus we moeten voorzichtig zijn met onze woorden,” zei ze, en ze koos ze langzaam. “Omdat alles luistert.”

Het konijn knikte. “Ja. En als een boom luistert, hoopt hij dat jij ook luistert.”

Eve pakte Emilia’s hand. Jeff hield Emilia’s andere hand vast. Hun voetstappen maakten kleine rimpels van kleur op het pad, alsof de grond antwoordde: Ik hoor je, ik hoor je.

Ze liepen verder, en de lucht bleef veranderen in zachte, vriendelijke wervels, wachtend om te zien wat ze hierna zouden doen.

Chapter 3: Het Raadsel van de Stille Open Plek

Het konijn met de paardenbloemstaart leidde hen naar een open plek.

In het begin zag het er prachtig uit. Zacht gras. Een cirkel van gladde stenen. Een paar bomen met bladeren die glinsterden alsof ze met zonlicht waren geborsteld.

Maar de open plek voelde als een tafel die voor vrienden was gedekt, met één plek die net niet af was.

De lucht in de open plek was bleek, als heel lichte waterverf. Niet eng, gewoon stil, als een bibliotheek waar iedereen extra zacht doet. Het pad stopte aan de rand, alsof het beleefd om toestemming wachtte.

Jeff stapte naar binnen en stopte toen. “Het is stil,” zei hij, met een kleiner stemmetje dan normaal.

Emilia keek rond. “Het is alsof het een feestje is voordat iemand zegt: ‘Kom binnen!’”

Eve sloeg haar armen om zichzelf heen. Niet omdat ze het koud had. Omdat ze die grote ruimte tussen twee stenen kon voelen, alsof de cirkel dichterbij wilde schuiven en het niet kon.

Het konijn sprong op één van de stenen en vroeg: “Wat wordt kleiner als je het verstopt, maar groter als je het deelt?”

Emilia fronste nadenkend. “Een geheim?”

De oren van het konijn gingen omhoog. “Ja. Een geheim krimpt als je het wegstopt, maar het kan uitgroeien tot iets vriendelijkers als je het deelt.”

Eve’s wangen werden warm. Ze zei niet meteen iets. Ze keek naar de stenen, de ruimte, de bleke lucht, en ze luisterde naar haar eigen gedachten.

Jeff keek op naar het konijn. “Waarom is de open plek… niet blij?”

De paardenbloemstaart van het konijn trilde, en één klein pluisje dreef weg als een veertje. “Niet niet-blij,” zei het zacht. “Meer alsof… buitengesloten. Zoals een stoel die van de cirkel af staat, wachtend tot iemand hem erbij schuift.”

Eve keek opnieuw naar de cirkel van stenen. Er waren genoeg stenen voor veel vrienden. Maar die ene ruimte voelde breder dan de rest, alsof er een onzichtbare “nog eentje” daar moest passen.

Emilia liep langs de cirkel en telde zachtjes. “Eén, twee, drie, vier, vijf…” Ze stopte. “Het is alsof er nog eentje bij moet.”

Eve fluisterde: “Iemand hoort er niet bij.”

Jeff maakte een zacht “oh”-geluid. “Wie dan?”

Eve schudde haar hoofd. “Ik weet het niet. Maar ik voel het.”

Boven hen werd de lucht een zachte, wolkige zilverkleur, als een denkend gezicht. Een briesje ging door de bomen, en hun bladeren maakten een geluid als stil luisteren, als pagina’s die omslaan.

Emilia hurkte naast Eve. “Denk je dat we iets vergeten zijn?”

Eve staarde naar de lege ruimte. “Misschien denkt iemand dat die er niet bij hoort,” zei ze. “Of misschien… heeft iemand de welkom niet gekregen.”

Jeff pakte een klein steentje op en legde het voorzichtig op een steen, alsof hij een speelgoedje op tafel zette. “Ik nodig uit,” kondigde hij aan.

Het konijn keek hem aan met vriendelijke ogen. “Uitnodigen is een begin,” zei het. “Maar de open plek heeft meer nodig dan woorden. Het heeft nodig dat het gevoel verandert.”

Eve’s buik fladderde, niet op een enge manier, maar op een ik-moet-iets-zeggen manier. Ze herinnerde zich het raadsel. Een geheim.

En de bleke lucht leek op haar te wachten, geduldig als een vriend die een deur openhoudt.

Chapter 4: Tumble Rolt Binnen

Er klonk zacht geritsel uit de struiken aan de rand van de open plek.

Jeffs ogen werden groot, maar niet van angst. Van enthousiasme. “Er komt iets aan!”

Daar rolde een rond, groen, mossig wezentje tevoorschijn met piepkleine pootjes die snel bewogen als kleine steekjes. Het stuiterde één keer, toen twee keer, en rolde toen precies tussen Eve en Emilia door alsof het daar altijd al hoorde.

“Tumble!” riep Jeff, en hij klapte in zijn handen.

Tumble wiebelde en maakte toen een blij geluid dat half piep en half giechel was. Het rolde tegen Jeffs schoenen aan, en rolde toen weer weg als een speelse bal die graag achterna gezeten werd.

Emilia lachte, en de lucht boven hen werd een beetje warmer, van zilverachtig denken naar zacht perzik. “Ik heb je gemist, Tumble,” zei ze.

Eve’s schouders ontspanden. “Hoi,” fluisterde ze, en ze stak één vinger uit. Tumble rolde dichtbij genoeg om met zijn mossige zijkant tegen haar vingertop te boepen. Het mos voelde koel en zacht, als een kussen dat buiten had gelegen.

Jeff liet zich in het gras vallen. “Rol, Tumble, rol!” zong hij.

Tumble rolde in een nette cirkel om de stenen heen, en het gras sprong achter hem omhoog alsof hij de open plek aan het kammen was. Eve hoorde zichzelf giechelen, een klein geluid dat ze niet van plan was geweest te maken. Maar het voelde fijn, en de lucht werd een beetje geler, alsof er een klein lampje was aangezet.

Toen botste Tumble met een zacht tokje tegen één steen.

Het was geen harde botsing. Meer een vriendelijk duwtje, zoals tegen een blokje tikken om te kijken of het beweegt. Maar de steen verschoof een heel klein beetje. Op het oppervlak stond een subtiel teken, als een blad dat in een spiraal was gekruld.

Emilia boog zich voorover. “Dat symbool,” zei ze zacht. “Dat heb ik eerder gezien. Het spiraalblad.”

Eve raakte het teken aan. Het voelde glad en warm, alsof het onder zonlicht had liggen wachten.

Toen Eve’s vingers daar bleven rusten, flikkerden de kleuren van de open plek. Niet eng flikkerend. Meer als een lantaarn die hoger en lager wordt gedraaid, op zoek naar de juiste helderheid om te lezen.

De lucht flitste lichtgeel, toen zachtblauw, toen teder groen. De bomen ritselden, en hun bladeren leken te fluisteren: Kijk. Kijk.

Jeff wees. “Kleuren dansen!”

Tumble rolde heen en weer, trots op zichzelf, ook al leek het niet te weten wat het had gedaan. Het piepte blij en tikte tegen Eve’s enkel, alsof het zei: Heb ik geholpen?

Emilia ging rechtop staan. “Ik denk dat het woud ons hints geeft,” zei ze zacht. “Alsof het wijst zonder woorden te gebruiken.”

Eve keek weer naar de lege ruimte tussen de stenen. De flikkerende kleuren leken zich daar te verzamelen en dan weer te verdwijnen, alsof de ruimte wachtte tot iets werd opgemerkt.

Het konijn keek toe vanaf zijn stenen zitplek. “Wanneer de wereld extra goed luistert,” zei het, “kunnen zelfs kleine botsjes boodschappen zijn.”

Eve slikte. Het spiraalbladteken voelde als een aanwijzing. En het raadsel over geheimen duwde zachtjes achter in haar hoofd, als een herinnering met een lintje erom.

Ze keek naar Emilia en Jeff. “Ik denk dat ik weet waarom het voelt alsof er één plek mist,” zei ze, met een stille stem.

Jeff schoof dichterbij. “Vertel,” zei hij simpel.

Tumble rolde het midden van hun kleine groepje in en bleef liggen, als een mossig kussentje, klaar om ook te luisteren.

Chapter 5: Eve’s Kleine Foutje

Eve ging in het gras zitten bij de steen met het spiraalteken. De open plek voelde weer stil, maar nu niet meer zo bleek. Het voelde alsof hij op een vriendelijke manier luisterde, zoals Everwood luisterde wanneer je hem welterusten zei.

Eve plukte aan een klein sprietje gras. “Eerder,” begon ze, “voordat de deur ging gloeien… deed ik iets.”

Emilia ging naast haar zitten, knieën opgetrokken. “Wat voor iets?” vroeg ze, niet verwijtend, gewoon nieuwsgierig.

Jeff boog zich dicht naar voren, zijn krullen wiegden mee. “Iets grappigs?”

Eve schudde haar hoofd. “Niet grappig. Klein. Maar… ik denk dat het uitmaakt.”

Tumble schoof dichterbij en gaf een zacht piepje, alsof het zei: Het is oké. Je kunt het zeggen.

Eve haalde langzaam adem. “Toen we in de weide waren,” zei ze, “vroeg Jeff aan mij: ‘Waar gaan we heen als we door de deuren gaan?’”

Jeff knikte snel. “Dat vroeg ik!”

“En ik antwoordde,” zei Eve, “maar ik antwoordde niet eerlijk. Ik wist het eigenlijk niet. Ik zei: ‘Het is goed, het is altijd goed,’ en ik zei dat je je geen zorgen moest maken.”

Jeff knipperde. “Maar je wist het niet?”

Eve’s wangen werden warm. “Ik wilde dat je je veilig voelde,” zei ze. “En je bent veilig. Maar ik had moeten zeggen: ‘Ik weet het niet zeker, maar we zoeken het samen uit.’”

Emilia knikte langzaam. “Dat snap ik. Je probeerde te helpen.”

Eve slikte en ging verder. “En toen deed ik nog iets kleins. Ik zag het spiraalblad op de deur voordat jullie het zagen. Ik zag het, en ik zei het niet.”

Emilia’s wenkbrauwen gingen omhoog. “Waarom niet?”

Eve staarde naar de lege ruimte tussen de stenen. “Omdat ik degene wilde zijn die het wist,” gaf ze toe. “Ik wilde het als eerste oplossen. Ik dacht: als ik het te snel zeg, dan zeggen jullie misschien dat het niets is, en dan voel ik me niet speciaal.”

Jeff trok zijn gezichtje samen, hard aan het denken. “Ik vind weten ook leuk,” zei hij. Toen voegde hij er heel serieus aan toe: “Maar samen vind ik leuker.”

Eve knikte. “Ik ook. Ik vergat het alleen even.”

Ze keek naar de cirkel van stenen. “Ik denk dat toen ik het geheim hield, het een ruimte maakte,” zei ze. “Zoals deze open plek. Alsof de cirkel niet compleet kon voelen omdat iemand werd buitengesloten van het weten.”

Het konijn sprong dichterbij, zijn paardenbloemstaart wiebelde. “Een geheim kan een deken zijn,” zei het, “maar het kan ook een muur zijn.”

Emilia legde haar hand over die van Eve. “Dank je dat je het vertelt,” zei ze. “Ik ben niet boos. Ik ben blij dat je het hardop zei.”

Jeff tikte met zijn kleine hand op Eve’s knie. “Ik vind jou leuk,” zei hij, alsof dat alles oploste.

Eve liet een bibberig lachje ontsnappen dat een echte werd. “Ik vind jou ook leuk.”

De lucht boven de open plek verschoof naar een rustiger blauw, met zachte strepen goud. De lucht voelde makkelijker, alsof er voorzichtig een knoop was losgemaakt.

Het konijn vroeg opnieuw, zacht: “Wat wordt kleiner als je het verstopt, maar groter als je het deelt?”

Eve antwoordde, nu steviger. “Een geheim,” zei ze. “En ik heb het mijne gedeeld.”

De ogen van het konijn glansden. “Luister dan. De open plek wacht op een uitnodiging die echt is. Niet alleen woorden. Een plek gemaakt door eerlijkheid.”

Emilia keek naar de steen met het spiraalteken. “Dus het woud wachtte op de waarheid,” mompelde ze.

Tumble piepte en rolde een piepklein rondje, alsof het klapte zonder handen.

Eve keek weer naar de lege ruimte en fluisterde: “Het spijt me dat ik je buitensloot.” Ze kon nog steeds niet zeggen wie “je” was, maar haar sorry voelde als een raam dat opengaat.

De lucht werd warmer, alsof hij haar hoorde en terug glimlachte.

Chapter 6: De Toevallige Oplossing

Tumble, vol blije energie, begon weer te rollen en maakte kleine swoesjjes in het gras.

“Voorzichtig,” zei Emilia, zacht lachend. “Straks bonk je nog een steen.”

Tumble bonkte toch tegen de steen met het spiraalteken, maar zacht, alsof hij op een trommel tikte om te horen of die zou zingen.

De steen schoof. Deze keer bewoog hij meer dan een heel klein beetje. Hij gleed over het gras alsof hij wieltjes had, en paste in een ondiepe groef die onder mos en zachte klaver verborgen had gezeten.

Er klonk een zacht klikje, als een puzzelstukje dat op zijn plek valt.

Eve boog naar voren. “Zagen jullie dat?”

Jeff stuiterde op zijn hielen. “Tumble deed het!”

Toen de steen in de groef zakte, ging het mos ernaast omhoog als een klein gordijntje. Daaronder lag iets kleins en houten.

Een bordje.

Het was niet groter dan Eve’s hand. Er stond een eenvoudig, lief woord in gekerfd: WELKOM.

Het bordje had onder het mos gezeten, verstopt als een verlegen gedachte. Er groeiden een paar piepkleine bloemetjes omheen, alsof zij ook hadden gewacht, met hun kopjes omhoog om te luisteren.

Emilia hapte naar adem. “Het was er al die tijd.”

Het konijn sprong dichterbij en sprak met een raadselzachte stem. “Wat is een deur zonder begroeting? Wat is een cirkel zonder plek voor nog eentje?”

Eve’s ogen prikten een beetje, maar op een zachte manier. Zoals wanneer je gaapt en je ogen waterig worden. “De open plek voelde niet goed omdat de welkom verstopt was,” zei ze.

Jeff wees naar het bordje. “Welkom betekent kom!”

Eve knikte. Ze keek naar de lege ruimte tussen de stenen en toen naar het bordje. Haar hart bonsde, nu rustig en stevig. Ze zei duidelijk: “Ik had je erbij moeten betrekken.”

En het voelde belangrijk dat ze het zei. Tumble’s botsje vond het bordje per ongeluk, maar Eve’s eerlijkheid maakte dat het gezien werd, alsof je een lamp aandoet zodat iedereen het kan opmerken.

Zodra ze sprak, vulde de open plek zich met warme kleur.

Niet in één keer als een knal. Het verspreidde zich als zonsopgang. Zacht oranje in het gras. Lichtroze in de lucht. Vriendelijk groen rond de stenen. De lucht boven hen werd kalm, helder blauw met een gouden rand.

Het buitengesloten gevoel tilde op, alsof het een verlegen gast was die net buiten de cirkel had gestaan, wachtend tot iemand zei: Er is een plek voor jou. Nu stapte het naar binnen, glimlachte, en ging zitten.

Eve voelde het, bijna als een klein zuchtje van opluchting, niet van haar, maar van de open plek zelf.

Emilia ademde uit. “Het is beter,” zei ze. “Het voelt… vol.”

De paardenbloemstaart van het konijn pluisde blij op. “Als je ruimte maakt, wordt de ruimte echt,” zei het. “Als je toegeeft, kan de lucht ademen.”

Jeff rende naar de stenen en aaide de steen die bewoog. “Goede steen,” zei hij.

Tumble wiebelde en piepte, en rolde toen precies over het welkomstbordje heen, alsof hij het even knuffelde. Toen rolde hij weg, en het bordje bleef op zijn plek, zichtbaar en trots.

Eve raakte het bordje zacht aan. “Ik ben blij dat we je gevonden hebben,” fluisterde ze.

De bladeren boven hen ritselden op een zachte, tevreden manier, en de open plek leek van binnenuit te gloeien, alsof hij terug glimlachte.

Chapter 7: Thuis bij de Eerste Ster

De kleuren in Raadselwoud bleven nu warm en rustig. Het pad, dat aan de rand van de open plek was gestopt, rolde langzaam weer uit, als een lint dat gladgestreken wordt voor morgen.

Tussen twee zachte bomen verscheen een vertrouwde gloed.

Het was de deur.

Niet in Everwoods stam deze keer, maar staand als een doorgang van licht en hout, zoemend als een slaapliedje. De gloed was hetzelfde zachte goud als de schemering in de weide, het soort licht waardoor je wilt fluisteren.

Emilia stond op en klopte gras van haar knieën. “Dat is onze weg terug,” zei ze, rustig.

Jeff rende naar Tumble en sloeg zijn armen om zijn ronde, mossige lijf. “Tumble mee,” zei hij.

Tumble piepte en stuiterde één keer, alsof hij zei: Natuurlijk, natuurlijk.

Eve keek nog één keer rond op de open plek. Het welkomstbordje lag waar het hoorde. De stenen voelden nu als een complete cirkel, zonder een ruimte die te breed was. De lucht was zacht perzik, als een tevreden glimlach.

Het konijn sprong op een steen en sprak nog één raadsel, zachter dan eerst. “Wat is de beste manier om een klein scheurtje te herstellen?”

Emilia dacht even na. “De waarheid vertellen?”

Het konijn knikte. “En dan opnieuw proberen, samen.”

Eve’s keel voelde warm. Ze stapte dichter naar Emilia en Jeff. “Ik ben echt blij dat ik het heb verteld,” zei ze. “Ik vond het niet fijn om dat geheim vast te houden.”

Emilia kneep in Eve’s hand. “Volgende keer kunnen we samen nieuwsgierig zijn,” zei ze. “Ook als we het nog niet weten.”

Jeff hief zijn kin heel serieus. “Niet meer verstop,” zei hij, en voegde er snel aan toe: “Alleen verstoppertje-verstop.”

Eve lachte. “Dat soort verstop is oké.”

Tumble rolde tussen hen door en tikte tegen ieders voeten om de beurt, als een gek, klein afscheid en een belofte om elkaar weer te zien.

Ze liepen naar de gloeiende doorgang. Het gezoem klonk als een liedje dat je bijna kunt herinneren, alsof iemand zingt in de kamer hiernaast.

Eve keek op naar de lucht van Raadselwoud, nu rustig en helder. “Dank je,” fluisterde ze, niet zeker of ze de open plek bedoelde, het konijn, of de luisterende wereld.

Het konijn boog. “Welkom is een woord,” zei het, “maar ook een manier.”

Emilia stapte als eerste erdoorheen, voorzichtig en stevig. Jeff volgde, Tumble dicht tegen zich aan. Eve stapte als laatste, en toen ze overstak, voelde ze weer die zachte beltoon, als een bedtijdklokje dat betekent: Tijd om naar huis te gaan.

Ze kwamen terug in de weide bij Everwood Crossing.

Het gras was nog steeds goud aan de puntjes, en de lucht was koel en zoet. Everwoods stam stond stil en veilig. Het gloeiende deurtje zat daar, genesteld in de bast, maar zijn licht werd al zachter, alsof het ook slaperig werd.

Boven de heuvel verscheen de eerste ster.

Jeff wees omhoog. “Ster!” fluisterde hij, alsof hij hem niet wilde laten schrikken.

Eve hield Emilia’s hand vast, en Emilia hield Jeffs hand vast, en Tumble stuiterde één keer naast hen, en ging toen liggen als een knusse mossige bal bij hun voeten.

Eve haalde diep en rustig adem. “We hebben ruimte gemaakt,” zei ze zacht.

Emilia knikte. “En we zijn thuisgekomen.”

Everwoods gloed verwarmde de weide nog één keer, kalm en geruststellend. De kinderen stonden samen onder de eerste ster, veilig, erbij horend, en klaar om te slapen.