Chapter 1: The Twilight Glow in the Meadow

Twilight spread over the meadow like a soft blanket. Tall grasses turned blue-green, and wildflowers looked like tiny dots of paint. Fireflies blinked on and off, as if they were practicing.

Emilia stood with her hands on her hips. Her blond ponytail swished when she turned. “Do you see it?” she asked, voice bright.

Eve, with her loose wavy hair, pointed with one small finger. “There,” she whispered. “It’s like a warm night-light.”

Jeff bounced on his toes. “Door! Door!” he said, grinning.

Near the wide trunk of Everwood, one small wooden door glowed softly. It was not a big door, not a grand door. It was the size of a picture book. A faint spiral leaf carving curled on it, like a sleepy vine resting.

Emilia stepped closer first, of course. “Okay,” she said. “Hands together. Ready?”

Eve nodded, but she leaned in to look at the spiral leaf. “It’s the twisty leaf again,” she murmured. “Like it’s telling us to slow down.”

Jeff reached out and patted the door. “Warm,” he said, surprised, like the wood had just said hello.

The door felt warm under all their palms, like a mug of cocoa held carefully. The glow brightened a little, not too much. Just enough to make their faces look soft and golden.

Emilia took a breath. “One, two, three.”

They pressed gently.

A tiny silver bell rang. Not loud. Not sharp. More like a secret sound meant just for them.

The door swung open with a quiet creak that sounded friendly, like a rocking chair. Beyond it was not darkness. It was moving light, like sun on water.

Eve’s eyes widened. “It’s pretty.”

Jeff giggled. “Go in!”

Emilia looked at them both. “We stay together,” she said, steady and sure.

“Together,” Eve agreed.

“Gether!” Jeff echoed.

They stepped through at the same time, shoulder to shoulder, hand to hand. The meadow air slipped away, and something new wrapped around them. It felt like cool mist and warm sunshine at once.

Behind them, the bell gave one more tiny ring, like a goodnight kiss.

And Rippleglade waited on the other side.

Chapter 2: Rippleglade, Where Elements Whisper

Their feet touched smooth stones that felt pleasantly cool, like the shady side of a porch step. Rippleglade opened around them in gentle colors. Streams wound through the glade like ribbons, and every stream hummed low and sweet.

Eve tilted her head. “It’s singing,” she said.

Emilia crouched and dipped her fingers into the nearest water. It rippled right away, even though she barely touched it. “It’s awake,” she said, curious.

A breeze slipped past Jeff’s curls and made them bounce. The breeze carried tiny chimes, soft as a whisper. Jeff laughed. “Wind music!”

All around, little lights hovered like floating lantern seeds. They flickered, not in a scary way, but in a busy way, like they could not decide when to blink.

Then a fox stepped out from behind a fern. His fur was warm brown, and his ears were tipped with silver, as if moonlight had kissed them. He lifted his chin and looked at Emilia.

“Bramble,” Emilia said, smiling with relief. “You’re here.”

Bramble flicked his tail. “I am,” he said, voice light. “And I can already tell you are about to run ahead.”

Emilia opened her mouth to argue, then closed it. “Maybe,” she admitted.

A small glow drifted down toward Eve. It was a glowbird, like a tiny floating bird made of soft light. It hummed one clear note, and the note felt like calm.

“Luma,” Eve whispered happily. “Hi.”

Luma’s light turned a warm peach color. The hum softened, as if it were saying, I’m here.

Jeff looked down and gasped. A round mossy creature bounced at his feet. It had tiny legs and a wobble that made it look like a rolling pillow. It bumped Jeff’s shoe and then bounced back, as if it had said excuse me.

“Tumble!” Jeff shouted, delighted. “Bouncy friend!”

Tumble wiggled in a circle, then plopped down like a happy pebble.

Emilia stood and looked around. “So,” she said, scanning the streams, the breezes, the flickering lights. “What are we doing here?”

Bramble trotted a small circle and sniffed the air. “We look closely,” he said. “Rippleglade is whispering something.”

Eve hugged her elbows gently, listening. “It feels… busy,” she said. “Like it can’t settle.”

Jeff tried to catch one of the floating lights. It slipped away, still flickering. “Light won’t sit!” he complained.

Luma drifted higher, humming a little pattern, like a song trying to find its ending.

Emilia took one step, then another, eager. “Okay,” she said. “Let’s find what’s wrong.”

The streams hummed. The breeze chimed. The stones stayed cool and kind.

And somewhere in all that whispering, something important was missing.

Chapter 3: The Missing Stillness

They followed a stream that curved around a patch of moss as soft as a rug. The water was clear, and it should have looked calm. But it never stopped moving. Even when no one touched it, ripples chased each other like they were playing tag.

Emilia held her hands out over the water, not touching. “It’s like it can’t be still,” she said.

Bramble sat on his haunches and watched the surface. “Yes,” he said. “It is doing too much.”

The breeze fluttered through the reeds and made the chimes tinkle again. The sound was pretty, but it did not pause.

Jeff clapped once, just because the sound was fun. The lights above them flickered faster, like they were answering him.

Eve winced a little. “It’s jumpy,” she said softly. “Like when I drink too much apple juice.”

Emilia laughed, then stopped when she noticed the glade reacting. “Oh,” she said. “Maybe… maybe I did something.”

Bramble’s silver-tipped ears tilted forward. “Tell us,” he said, kind and calm.

Emilia’s cheeks warmed. “When we came in,” she admitted, “everything felt quiet but also busy. I thought it needed more pep. So I rushed ahead. I clapped and said, ‘Come on, Rippleglade!’ Like it was a game.”

Jeff looked proud. “Clap! Wake up!”

Emilia glanced at him. “Yeah, buddy. Like that. But now I think I made it fussier.”

Eve watched the ripples. “It’s missing the resting part,” she whispered. “Like a song that never takes a breath.”

Luma’s glow shifted to a pale, thoughtful gold. The humming slowed, but the world did not.

They walked a little farther, and the path turned. There, tucked into a rock wall, was a wooden door. Not glowing. Not calling. Just there, like it had always been part of Rippleglade’s old stonework.

Eve pointed. “There’s a door,” she said quietly.

Emilia leaned in. The door looked plain, with a small handle. “Should we open it?” she asked, already reaching.

Bramble stepped in front of her, paw-first. “Look again,” he said gently. “It is unopened, yes. But it is just a door for another day. Nothing dangerous. Rippleglade simply needs a rest.”

Eve’s eyes stayed on it, calm and curious. “We can just notice it,” she said. “We don’t have to make it do anything.”

Jeff toddled up and tapped the rock with one finger. “Door sleepy?” he asked.

“Sleepy,” Eve agreed.

Emilia pulled her hand back. “Okay,” she said, and tried to sound brave. “We won’t force it.”

The door in the rock stayed quiet. The stream kept rippling. The wind kept fussing. The lights kept flickering.

And the glade still could not hold still, not even for a moment.

Chapter 4: Practicing Quiet Like a Game

They found a small clearing where the moss was thick and springy. Streams circled it, and the wind wandered through it, and the lights hovered above it like curious fireflies.

Eve sat down first, folding her legs. “What if we play a listening game?” she suggested. Her voice was gentle, but sure. “Just for a minute.”

Emilia blinked. “A game?” she asked. “Like… sitting still?”

Eve nodded. “Yes. We listen for the softest sound. The tiniest one.”

Jeff wrinkled his nose. “Jeff loud,” he announced, like it was his name.

Tumble bounced once in agreement, then bounced again, like it was saying, Me too.

Luma drifted down and changed color. The glowbird became a calm, moonlit blue, like a night-light made of sky. Its humming turned slow and round.

Bramble lay down with his paws tucked under. “Quiet can be a skill,” he said. “Not a punishment.”

Emilia sat, but she kept shifting. “I can do it,” she said quickly.

Bramble’s eyes twinkled. “Then do not do it quickly,” he replied.

Emilia huffed a tiny laugh. “Okay. Not quickly.”

Eve held up one finger. “Rule one,” she said. “We breathe like we are smelling warm cookies.”

Jeff sniffed loudly. “Cookies!”

Eve giggled softly. “Yes. Like that, but quieter.”

They all breathed in. The air smelled like clean water and sun-warmed stone.

“Rule two,” Eve continued, “we put our hands on our bellies and feel them go up and down.”

Emilia tried. Her shoulders dropped a little.

Jeff copied, patting his tummy. “Up. Down,” he whispered, proud.

Tumble wobbled and then sat very still, which was funny because Tumble usually never sat still. His mossy body looked like a little green puffball trying its best.

Eve closed her eyes. “Now listen,” she said. “What is the softest sound?”

At first, Emilia heard everything. Rippling water. Tinkling chimes. Flickering lights. It all felt too busy.

Jeff started to wiggle. “I wanna jump,” he muttered.

Luma hummed one slow note. It felt like a hand smoothing a blanket.

Bramble spoke quietly to Emilia. “You do not have to fix it by hurrying,” he said. “Try pausing. Just notice the glade, like you are saying hello.”

Emilia swallowed. “I’m trying,” she whispered.

They breathed again. Slower.

The streams still rippled, but the ripples began to spread wider, not faster. The wind still chimed, but it left little gaps between the chimes. The lights still flickered, but the flicker softened, like sleepy blinking.

Eve opened her eyes. “It’s starting,” she said.

For one small moment, they all felt it.

One shared, peaceful beat.

Chapter 5: Admitting It Out Loud, Then Laughing It Loose

The clearing felt different now. Not silent, but settled. The stream’s hum sounded like it knew where to rest between notes. The breeze brushed past and then paused, as if it remembered it could.

Emilia looked around, then down at her hands. “I think I should say something,” she said.

Bramble lifted his head. “Say it clearly,” he encouraged.

Emilia took a slow breath, like Eve taught them. “Rippleglade,” she said, speaking to the water and the wind and the lights, “I’m sorry. I rushed in. I clapped to wake you up because I thought I knew the answer. I didn’t listen first.”

The lights above her flickered once, then steadied, as if they had heard her.

Eve scooted closer. Her voice was small but brave. “I’m sorry too,” she said. “I felt the busy feeling, but I almost kept it to myself. I should have said it sooner.”

Luma’s moonlit glow warmed into a soft lavender, like a gentle hug.

Jeff looked from Emilia to Eve. He pressed his lips together, trying to be serious. It made his cheeks puff.

“I’m sorry,” he said carefully. “I got too wiggly. I wanted to jiggle everything.”

Tumble bounced once, as if to say, Wiggle is my favorite.

Jeff pointed at Tumble. “Like him,” he added.

Emilia smiled at Jeff. “Thank you for telling the truth,” she said.

Bramble’s tail swished. “Honesty helps everything slow down,” he said. “It stops the spinning.”

Eve looked at the stream. “Now what?” she asked.

As if answering, Tumble did something very silly. The mossy round creature tried to stand very still, like the listening game. It held itself stiff. Then it wobbled. Then it wobbled more. Then, with a tiny squeak, it slowly tipped sideways and rolled in the gentlest, funniest little circle.

Jeff burst into giggles. “Tumble roll!”

Emilia tried to keep a straight face. She really did. But Tumble’s legs flailed in slow motion like it was swimming in air, and Emilia snorted.

Eve covered her mouth, eyes shining. “Oh my goodness,” she whispered, then laughed too.

Their laughter did not feel loud and wild. It felt warm. Like bubbles rising in a glass, pop, pop, pop.

The glade seemed to laugh with them. The stream’s ripples turned into round, friendly circles that widened and then smoothed out. The breeze made one last soft chime, then sighed and rested. The floating lights blinked together, once, twice, and then held a steady glow.

Emilia wiped her eyes. “It feels better,” she said.

Eve nodded. “Like it can breathe.”

Jeff giggled one more time, tiny and satisfied. “Glade happy.”

Bramble stood and stretched. “Laughter broke the problem apart,” he said. “Like bubbles popping.”

And at last, stillness settled into Rippleglade, cozy and balanced.

Chapter 6: Back Before the First Star

Rippleglade now felt content, like a room after the toys are put away and the storybook is open. The streams could ripple when they wanted, but they could also be quiet, smooth as glass. The wind could chime, but it knew how to rest in the reeds. The floating lights glowed softly, steady as sleepy eyes.

Eve walked to the stream and waved at her reflection. “Hi, calm water,” she said.

The water held still long enough to show her face clearly, then made one gentle ripple, like a wink.

Jeff crouched and patted the moss. “Soft,” he announced, then added, “No jiggle now.”

Tumble bounced once, but it was a slow, polite bounce. Then it pressed against Jeff’s ankle in a friendly nuzzle.

Luma drifted close to Eve’s shoulder and hummed a bedtime note. Its color returned to warm peach, cozy and safe.

Bramble stepped beside Emilia. “You did well,” he said. “Not because you were fastest. Because you admitted your mistake.”

Emilia’s ponytail bobbed when she nodded. “It was hard,” she admitted. “I wanted to fix it right away.”

“You did fix it,” Bramble replied. “By pausing.”

Eve looked toward the rock wall where the unopened door was tucked. It was still there, quiet and ordinary, like a little piece of old stonework. It did not glow. It did not call.

Eve spoke softly, almost to herself. “We didn’t need to open it.”

Emilia followed her gaze. “Yeah,” she said. “We just needed to be still.”

Jeff yawned suddenly, big and dramatic. “I sleepy,” he said, rubbing his eyes.

As if Rippleglade heard him, a familiar warm glow appeared between two smooth stones near the clearing. A small wooden door shimmered into place, the same kind of door they had come through. It glowed softly, like a lamp turned low for bedtime.

“There it is,” Emilia said, relieved.

Luma hummed a goodbye song. Bramble stepped forward and gently bumped Emilia’s knee with his shoulder. Tumble did a tiny wobble-bow that made Jeff giggle one last time.

“Bye, Bramble,” Emilia said.

Bramble’s silver-tipped ears flicked. “Look closely, whenever you can,” he said.

“Bye, Luma,” Eve whispered.

Luma’s light brightened for a moment, then softened, like a kiss on the forehead.

“Bye, Tumble!” Jeff called.

Tumble bounced twice, then sat very still, proud of its own quiet.

Emilia took Eve’s hand. Eve took Jeff’s hand. Together, they placed their palms on the warm wood.

The tiny silver bell rang.

They stepped through.

The meadow returned around them, familiar and safe. The tall grasses swayed slowly. The fireflies blinked. Everwood stood steady on the hill, patient as always.

Above them, the first star appeared, small and clear.

Emilia breathed out. “We made it back.”

Eve leaned into her sister’s side. “Before the first star,” she said, pleased.

Jeff pointed up. “Star,” he whispered, like it might fall asleep if he spoke too loudly.

They stood in the twilight a moment longer, calm and reassured. Mistakes could be mended. Not with rushing. Not with pushing.

With honesty, stillness, and shared laughter.

Nederlandse versie

Chapter 1: De Schemergloed in de Weide

De schemering spreidde zich over de weide als een zacht dekentje. Hoge grassen kleurden blauwgroen, en wilde bloemen leken op kleine verfdotjes. Vuurvliegjes knipperden aan en uit, alsof ze aan het oefenen waren.

Emilia stond met haar handen in haar zij. Haar blonde paardenstaart zwiepte toen ze zich omdraaide. “Zie je het?” vroeg ze, met een heldere stem.

Eve, met haar losse golvende haar, wees met één klein vingertje. “Daar,” fluisterde ze. “Het is net een warm nachtlampje.”

Jeff wipte op zijn tenen. “Deur! Deur!” zei hij, met een brede grijns.

Bij de brede stam van Everwood gloeide een klein houten deurtje zachtjes. Het was geen grote deur, geen deftige deur. Het was zo groot als een prentenboek. Er stond een vaag spiraalvormig blad in gekerfd, als een slaperige rank die even uitrustte.

Emilia stapte natuurlijk als eerste dichterbij. “Oké,” zei ze. “Handen bij elkaar. Klaar?”

Eve knikte, maar ze boog voorover om naar het spiraalblad te kijken. “Het is weer dat kronkelblaadje,” mompelde ze. “Alsof het ons zegt dat we rustig aan moeten doen.”

Jeff stak zijn hand uit en aaide het deurtje. “Warm,” zei hij verbaasd, alsof het hout net hallo had gezegd.

Het deurtje voelde warm onder al hun handpalmen, als een mok cacao die je voorzichtig vasthoudt. De gloed werd een beetje feller, niet te veel. Net genoeg om hun gezichten zacht en goudkleurig te laten lijken.

Emilia haalde adem. “Eén, twee, drie.”

Ze duwden zachtjes.

Er klonk een piepklein zilveren belletje. Niet hard. Niet scherp. Meer als een geheim geluidje dat alleen voor hen bedoeld was.

De deur zwaaide open met een stille kraak die vriendelijk klonk, als een schommelstoel. Daarachter was geen donkerte. Het was bewegend licht, als zon op water.

Eves ogen werden groot. “Het is mooi.”

Jeff giechelde. “Naar binnen!”

Emilia keek naar hen allebei. “We blijven bij elkaar,” zei ze, rustig en zeker.

“Samen,” zei Eve.

“Sa-men!” echoode Jeff.

Ze stapten tegelijk naar binnen, schouder aan schouder, hand in hand. De weidelucht gleed weg, en iets nieuws sloeg om hen heen. Het voelde als koele mist en warme zonneschijn tegelijk.

Achter hen rinkelde het belletje nog één keer, als een welterustenkus.

En Rippleglade wachtte aan de andere kant.

Chapter 2: Rippleglade, Waar Elementen Fluisteren

Hun voeten kwamen neer op gladde stenen die prettig koel aanvoelden, zoals de schaduwkant van een stoepje. Rippleglade opende zich om hen heen in zachte kleuren. Beekjes slingerden door de open plek als linten, en elk beekje neuriede laag en zoet.

Eve kantelde haar hoofd. “Het zingt,” zei ze.

Emilia hurkte en doopte haar vingers in het dichtstbijzijnde water. Het rimpelde meteen, ook al raakte ze het bijna niet aan. “Het is wakker,” zei ze nieuwsgierig.

Een briesje gleed langs Jeffs krullen en liet ze opveren. In de wind klonken piepkleine belletjes, zacht als een fluistering. Jeff lachte. “Windmuziek!”

Overal zweefden kleine lichtjes als drijvende lantaarzaadjes. Ze flakkerden, niet op een enge manier, maar op een drukke manier, alsof ze niet konden kiezen wanneer ze moesten knipperen.

Toen stapte er een vos achter een varen vandaan. Zijn vacht was warmbruin, en de punten van zijn oren waren zilver, alsof het maanlicht ze had gekust. Hij hief zijn kin en keek Emilia aan.

“Bramble,” zei Emilia, glimlachend van opluchting. “Je bent er.”

Bramble zwiepte met zijn staart. “Dat ben ik,” zei hij luchtig. “En ik kan nu al zien dat jij zo meteen vooruit gaat rennen.”

Emilia deed haar mond open om tegen te sputteren, en deed hem toen weer dicht. “Misschien,” gaf ze toe.

Een klein gloedje dreef omlaag naar Eve. Het was een gloedvogeltje, als een piepklein zwevend vogeltje van zacht licht. Het zoemde één heldere noot, en die noot voelde als rust.

“Luma,” fluisterde Eve blij. “Hoi.”

Luma’s licht werd warm perzikkleurig. Het gezoem werd zachter, alsof het zei: ik ben er.

Jeff keek naar beneden en hapte naar adem. Een rond, mossig wezentje stuiterde bij zijn voeten. Het had piepkleine pootjes en een wiebel waardoor het leek op een rollend kussentje. Het tikte tegen Jeffs schoen en stuiterde toen terug, alsof het pardon had gezegd.

“Tumble!” riep Jeff verrukt. “Stuitervriend!”

Tumble wiebelde in een rondje en plofte toen neer als een blij steentje.

Emilia ging staan en keek om zich heen. “Dus,” zei ze, terwijl ze de beekjes, de briesjes en de flikkerende lichtjes bekeek. “Wat doen we hier?”

Bramble draafde een klein rondje en snoof de lucht op. “We kijken goed,” zei hij. “Rippleglade fluistert iets.”

Eve sloeg haar armen zachtjes om zichzelf heen en luisterde. “Het voelt… druk,” zei ze. “Alsof het niet tot rust kan komen.”

Jeff probeerde één van de zwevende lichtjes te vangen. Het glipte weg, nog steeds flikkerend. “Licht wil niet zitten!” klaagde hij.

Luma dreef hoger en zoemde een klein patroon, als een liedje dat zijn einde nog zoekt.

Emilia zette één stap, en nog één, vol zin. “Oké,” zei ze. “Laten we vinden wat er mis is.”

De beekjes neurieden. De wind klingelde. De stenen bleven koel en vriendelijk.

En ergens in al dat gefluister ontbrak iets belangrijks.

Chapter 3: De Ontbrekende Stilte

Ze volgden een beekje dat om een plek mos heen boog, zo zacht als een kleed. Het water was helder, en het had er rustig uit moeten zien. Maar het stopte nooit met bewegen. Zelfs als niemand het aanraakte, joegen rimpels elkaar achterna alsof ze tikkertje speelden.

Emilia hield haar handen boven het water, zonder het aan te raken. “Het is alsof het niet stil kan zijn,” zei ze.

Bramble ging op zijn achterpoten zitten en keek naar het oppervlak. “Ja,” zei hij. “Het doet te veel.”

De wind fladderde door het riet en liet de belletjes weer tinkelen. Het klonk mooi, maar het hield niet op.

Jeff klapte één keer, gewoon omdat het geluid leuk was. De lichtjes boven hen flakkerden sneller, alsof ze hem antwoord gaven.

Eve trok een beetje een gezicht. “Het is schrikkerig,” zei ze zacht. “Zoals wanneer ik te veel appelsap drink.”

Emilia lachte, en stopte toen ze merkte hoe de open plek reageerde. “Oh,” zei ze. “Misschien… misschien heb ik iets gedaan.”

Bramble’s zilvergetipte oren kantelden naar voren. “Vertel het ons,” zei hij vriendelijk en kalm.

Emilia’s wangen werden warm. “Toen we binnenkwamen,” gaf ze toe, “voelde alles stil maar ook druk. Ik dacht dat het wat meer pit nodig had. Dus ik rende vooruit. Ik klapte en zei: ‘Kom op, Rippleglade!’ Alsof het een spelletje was.”

Jeff keek trots. “Klap! Wakker!”

Emilia keek naar hem. “Ja, maatje. Zoiets. Maar nu denk ik dat ik het juist drukker heb gemaakt.”

Eve keek naar de rimpels. “Het mist het ruststuk,” fluisterde ze. “Zoals een liedje dat nooit ademhaalt.”

Luma’s gloed werd bleek, nadenkend goud. Het gezoem vertraagde, maar de wereld niet.

Ze liepen een stukje verder en het pad boog af. Daar, in een rotswand verstopt, zat een houten deur. Niet gloeiend. Niet roepend. Gewoon daar, alsof hij altijd al bij het oude steenwerk van Rippleglade had gehoord.

Eve wees. “Daar is een deur,” zei ze zacht.

Emilia boog voorover. De deur zag er simpel uit, met een klein handvat. “Zullen we hem openen?” vroeg ze, terwijl ze al haar hand uitstak.

Bramble stapte voor haar, poot eerst. “Kijk nog eens,” zei hij zacht. “Hij is ongeopend, ja. Maar het is gewoon een deur voor een andere dag. Niets gevaarlijks. Rippleglade heeft gewoon rust nodig.”

Eves ogen bleven erop gericht, kalm en nieuwsgierig. “We kunnen hem gewoon opmerken,” zei ze. “We hoeven hem niets te laten doen.”

Jeff waggelde dichterbij en tikte met één vinger tegen de rots. “Deur slaperig?” vroeg hij.

“Slaperig,” zei Eve.

Emilia trok haar hand terug. “Oké,” zei ze, en ze probeerde dapper te klinken. “We gaan niet duwen.”

De deur in de rots bleef stil. Het beekje bleef rimpelen. De wind bleef druk doen. De lichtjes bleven flikkeren.

En de open plek kon nog steeds niet stil zijn, zelfs geen moment.

Chapter 4: Stilte Oefenen Als Een Spelletje

Ze vonden een kleine open plek waar het mos dik en veerkrachtig was. Beekjes cirkelden eromheen, de wind dwaalde erdoorheen, en de lichtjes zweefden erboven als nieuwsgierige vuurvliegjes.

Eve ging als eerste zitten, met haar benen gevouwen. “Wat als we een luisterspelletje doen?” stelde ze voor. Haar stem was zacht, maar zeker. “Gewoon één minuutje.”

Emilia knipperde. “Een spelletje?” vroeg ze. “Zoals… stil zitten?”

Eve knikte. “Ja. We luisteren naar het zachtste geluid. Het allerkleinste.”

Jeff trok zijn neus op. “Jeff luid,” kondigde hij aan, alsof het zijn naam was.

Tumble stuiterde één keer alsof hij het ermee eens was, en stuiterde toen nog eens, alsof hij zei: ik ook.

Luma dreef omlaag en veranderde van kleur. Het gloedvogeltje werd rustig, maanlichtblauw, als een nachtlampje van lucht. Het gezoem werd langzaam en rond.

Bramble ging liggen met zijn poten onder zich. “Stil zijn kan een kunstje zijn,” zei hij. “Geen straf.”

Emilia ging zitten, maar ze bleef schuiven. “Ik kan het,” zei ze snel.

Bramble’s ogen twinkelden. “Doe het dan niet snel,” antwoordde hij.

Emilia blies een klein lachje. “Oké. Niet snel.”

Eve stak één vinger op. “Regel één,” zei ze. “We ademen alsof we warme koekjes ruiken.”

Jeff snoof hard. “Koekjes!”

Eve giechelde zacht. “Ja. Zo, maar dan stiller.”

Ze ademden allemaal in. De lucht rook naar schoon water en door de zon verwarmde steen.

“Regel twee,” ging Eve verder, “we leggen onze handen op onze buik en voelen hem op en neer gaan.”

Emilia probeerde het. Haar schouders zakten een beetje.

Jeff deed haar na en klopte op zijn buik. “Omhoog. Omlaag,” fluisterde hij trots.

Tumble wiebelde en ging toen heel stil zitten, wat grappig was omdat Tumble meestal nooit stil zat. Zijn mossige lijfje leek op een groen pluizenbolletje dat heel erg zijn best deed.

Eve deed haar ogen dicht. “Luister nu,” zei ze. “Wat is het zachtste geluid?”

Eerst hoorde Emilia alles. Rimpelend water. Tinkelende belletjes. Flikkerende lichtjes. Het voelde allemaal te druk.

Jeff begon te wiebelen. “Ik wil springen,” mompelde hij.

Luma zoemde één langzame noot. Het voelde als een hand die een deken gladstrijkt.

Bramble sprak zacht tegen Emilia. “Je hoeft het niet te repareren door te haasten,” zei hij. “Probeer te pauzeren. Merk de open plek gewoon op, alsof je hallo zegt.”

Emilia slikte. “Ik probeer het,” fluisterde ze.

Ze ademden opnieuw. Langzamer.

De beekjes rimpelden nog steeds, maar de rimpels begonnen wijder uit te waaieren, niet sneller. De wind klingelde nog steeds, maar er kwamen kleine gaatjes tussen de belletjes. De lichtjes flikkerden nog steeds, maar het flikkeren werd zachter, als slaperig knipperen.

Eve deed haar ogen open. “Het begint,” zei ze.

Eén klein moment lang voelden ze het allemaal.

Eén gedeelde, rustige tel.

Chapter 5: Het Hardop Toegeven, En Dan Los Lachen

De open plek voelde nu anders. Niet stil, maar rustig. Het gezoem van het beekje klonk alsof het wist waar het tussen de noten mocht uitrusten. Het briesje streek langs hen heen en pauzeerde toen, alsof het zich herinnerde dat dat ook kon.

Emilia keek om zich heen en toen naar haar handen. “Ik denk dat ik iets moet zeggen,” zei ze.

Bramble hief zijn kop. “Zeg het duidelijk,” moedigde hij aan.

Emilia haalde langzaam adem, zoals Eve het had geleerd. “Rippleglade,” zei ze, tegen het water en de wind en de lichtjes, “het spijt me. Ik stormde naar binnen. Ik klapte om je wakker te maken omdat ik dacht dat ik het antwoord wist. Ik luisterde niet eerst.”

De lichtjes boven haar flakkerden één keer en werden toen rustiger, alsof ze haar hadden gehoord.

Eve schoof dichterbij. Haar stem was klein maar dapper. “Mij ook spijt,” zei ze. “Ik voelde dat drukke gevoel, maar ik wilde het bijna voor mezelf houden. Ik had het eerder moeten zeggen.”

Luma’s maanlichte gloed werd warmer en veranderde in zacht lavendel, als een lieve knuffel.

Jeff keek van Emilia naar Eve. Hij drukte zijn lippen op elkaar om serieus te kijken. Daardoor bolde zijn wangen op.

“Sorry,” zei hij voorzichtig. “Ik werd te wiebelig. Ik wilde alles laten wiebelen.”

Tumble stuiterde één keer, alsof hij wilde zeggen: wiebelen is mijn lievelings.

Jeff wees naar Tumble. “Zoals hij,” voegde hij eraan toe.

Emilia glimlachte naar Jeff. “Dank je dat je de waarheid zei,” zei ze.

Bramble’s staart zwiepte. “Eerlijkheid helpt alles vertragen,” zei hij. “Het stopt het rondtollen.”

Eve keek naar het beekje. “En nu?” vroeg ze.

Alsof hij antwoord gaf, deed Tumble iets heel geks. Het ronde mossige wezentje probeerde heel stil te staan, net als bij het luisterspel. Het hield zich stijf. Toen wiebelde het. Toen wiebelde het meer. En toen, met een piepklein piepje, kiepte het langzaam opzij en rolde in het zachtste, grappigste kleine rondje.

Jeff barstte uit in gegiechel. “Tumble rol!”

Emilia probeerde haar gezicht in de plooi te houden. Echt waar. Maar Tumble’s pootjes maaiden in slow motion door de lucht alsof hij in lucht aan het zwemmen was, en Emilia snoof.

Eve sloeg een hand voor haar mond, haar ogen glansden. “O, jemig,” fluisterde ze, en toen lachte ze ook.

Hun lachen voelde niet hard en wild. Het voelde warm. Als belletjes die omhoog borrelen in een glas: pop, pop, pop.

Het leek alsof de open plek met hen meelachte. De rimpels in het beekje werden ronde, vriendelijke cirkels die wijder werden en daarna glad uitvlakten. De wind maakte nog één zacht belletje, zuchtte en ging rusten. De zwevende lichtjes knipperden samen, één keer, twee keer, en bleven toen rustig gloeien.

Emilia veegde haar ogen af. “Het voelt beter,” zei ze.

Eve knikte. “Alsof het kan ademhalen.”

Jeff giechelde nog één keer, klein en tevreden. “Open plek blij.”

Bramble ging staan en rekte zich uit. “Lachen brak het probleem in stukjes,” zei hij. “Zoals belletjes die knappen.”

En eindelijk zakte de stilte neer in Rippleglade, knus en in evenwicht.

Chapter 6: Terug Voor De Eerste Ster

Rippleglade voelde nu tevreden, als een kamer nadat het speelgoed is opgeruimd en het prentenboek openligt. De beekjes konden rimpelen wanneer ze wilden, maar ze konden ook stil zijn, glad als glas. De wind kon klingelen, maar hij wist ook hoe hij in het riet kon uitrusten. De zwevende lichtjes gloeiden zacht, zo steady als slaperige ogen.

Eve liep naar het beekje en zwaaide naar haar spiegelbeeld. “Hoi, rustig water,” zei ze.

Het water bleef lang genoeg stil om haar gezicht duidelijk te laten zien, en maakte toen één zachte rimpel, als een knipoog.

Jeff hurkte en aaide het mos. “Zacht,” kondigde hij aan, en voegde eraan toe: “Nu niet wiebelen.”

Tumble stuiterde één keer, maar het was een langzame, beleefde stuiter. Daarna drukte hij zich tegen Jeffs enkel aan, als een vriendelijk kopje.

Luma dreef dicht bij Eves schouder en zoemde een bedtijdnoot. De kleur werd weer warm perzik, knus en veilig.

Bramble stapte naast Emilia. “Je deed het goed,” zei hij. “Niet omdat je de snelste was. Omdat je toegaf dat je een fout maakte.”

Emilia’s paardenstaart wipte toen ze knikte. “Het was moeilijk,” gaf ze toe. “Ik wilde het meteen oplossen.”

“Je hebt het ook opgelost,” antwoordde Bramble. “Door te pauzeren.”

Eve keek naar de rotswand waar de ongeopende deur verstopt zat. Hij was er nog steeds, stil en gewoon, als een klein stukje oud steenwerk. Hij gloeide niet. Hij riep niet.

Eve sprak zacht, bijna tegen zichzelf. “We hoefden hem niet open te maken.”

Emilia volgde haar blik. “Ja,” zei ze. “We moesten gewoon stil zijn.”

Jeff gaapte ineens, groot en dramatisch. “Ik slaperig,” zei hij, terwijl hij in zijn ogen wreef.

Alsof Rippleglade hem hoorde, verscheen er een vertrouwde warme gloed tussen twee gladde stenen bij de open plek. Een klein houten deurtje trilde in de lucht en kwam tevoorschijn, hetzelfde soort deur als waar ze doorheen waren gekomen. Het gloeide zacht, als een lamp die laag staat voor bedtijd.

“Daar is het,” zei Emilia opgelucht.

Luma zoemde een afscheidsliedje. Bramble stapte naar voren en duwde zacht met zijn schouder tegen Emilia’s knie. Tumble maakte een klein wiebelbuigje waardoor Jeff nog één keer moest giechelen.

“Dag, Bramble,” zei Emilia.

Bramble’s zilvergetipte oren bewogen. “Kijk goed, wanneer je maar kunt,” zei hij.

“Dag, Luma,” fluisterde Eve.

Luma’s licht werd even feller en werd toen weer zacht, als een kus op je voorhoofd.

“Dag, Tumble!” riep Jeff.

Tumble stuiterde twee keer en ging toen heel stil zitten, trots op zijn eigen rust.

Emilia pakte Eves hand. Eve pakte Jeffs hand. Samen legden ze hun handpalmen op het warme hout.

Het piepkleine zilveren belletje rinkelde.

Ze stapten erdoorheen.

De weide kwam weer om hen heen, vertrouwd en veilig. De hoge grassen wiegden langzaam. De vuurvliegjes knipperden. Everwood stond stevig op de heuvel, geduldig als altijd.

Boven hen verscheen de eerste ster, klein en helder.

Emilia blies haar adem uit. “We zijn terug.”

Eve leunde tegen de zijkant van haar zus. “Voor de eerste ster,” zei ze tevreden.

Jeff wees omhoog. “Ster,” fluisterde hij, alsof hij in slaap zou vallen als Jeff te hard praatte.

Ze bleven nog even in de schemering staan, kalm en gerustgesteld. Fouten konden worden goedgemaakt. Niet door te haasten. Niet door te duwen.

Met eerlijkheid, stilte en samen lachen.