Chapter 1: The Door That Giggles at Twilight

Twilight settled over the meadow like a soft blanket. The tall grass turned purple-gold. Fireflies blinked like tiny lanterns, and the <a href=”https://storyomniverse.com/everwood-crossing/the-tree” style=”color: #8C3D00; text-decoration: none;”>Everwood</a> tree stood quiet on its gentle hill.

Emilia spotted it first.

“Jeff. Eve. Look,” she whispered, pointing.

A tiny wooden door in the Everwood’s bark was glowing warmly. Not bright like a flashlight. Cozy like a night-light. The wood around it looked extra smooth, as if it had been polished by secret hands.

Jeff skipped closer and pressed his palms to the bark. “Hee-hee!” he giggled.

The bark felt warmer under their hands, and it almost seemed to giggle back, like it liked Jeff’s laugh.

Eve leaned in, her loose blond hair slipping over her shoulder. “It’s happy,” she said softly, as if the door could hear.

Emilia ran her finger near the hinge. “There’s a mark.”

Carved into the wood was a small spiral symbol. It curled like a leaf rolling in the wind.

Eve traced it with one fingertip. “A swirly,” she murmured. “It’s the same kind of swirly we saw before.”

Jeff tried to copy the spiral with his finger and made a wobbly circle instead. “Swirly! Swirly!” he announced, proud.

Emilia laughed. “That is the Jeff version.”

The door’s glow pulsed once, like it agreed. The knob was tiny, but it looked easy to turn.

Emilia placed her hand on the door. “Ready?”

Jeff bounced on his toes. “Open it! Open it!”

Eve nodded. “Together.”

They all leaned in. Emilia turned the knob. The wood felt like warm toast under her palm. A faint silver bell sound chimed, soft as a spoon tapping a teacup.

The door swung inward, and a gentle light spilled out. It smelled like flowers and clean rain.

Jeff peered through and gasped. “Ooooh!”

Emilia looked at Eve. “Hold hands.”

Eve slipped her small hand into Emilia’s. Jeff grabbed Emilia’s other hand with both of his, as if he was holding onto a treasure.

“Step,” Emilia said.

“Step,” Eve echoed.

Jeff hopped. “STEEEP!”

They stepped through together, and the meadow twilight tucked itself behind them, quiet and snug, like closing a book for the night.

Chapter 2: The Lantern-Petal Plaza

They landed on something springy.

Jeff blinked and then laughed. “Floor bouncy!”

The ground was made of rounded cobblestones that bobbed gently, like they were breathing. Each stone had a smiley shape, not a face exactly, just a curve that made it feel friendly.

All around them rose little buildings shaped like petals. Some were pink and some were pale yellow, and each roof held a lantern that looked like a flower bud. The lanterns glowed brighter, then softer, as if they were listening.

Emilia lifted her foot and tested a cobblestone. It bounced her toe up. “It’s like the town is made of trampolines.”

Eve turned in a slow circle. “The light is… listening to feelings,” she said, eyes wide.

As they walked, they noticed it. A petal lantern above a bakery shone bright when a person in a striped apron smiled. Then it dimmed when the same person frowned and checked a tray of muffins.

A small child in the town took a deep breath and stood taller, and the lanterns along the street glowed brighter, like they were cheering.

Jeff pointed. “Light go up!”

“Because they felt brave,” Emilia guessed.

“Or sure,” Eve added. “Like when you know you can do it.”

A soft hum drifted down from above them.

“Hmmmm,” it sang, gentle and sweet.

Luma appeared, floating near a lantern bud. She looked like a tiny bird made of light, with soft wings that shimmered. Her glow shifted from pale blue to warm peach as she noticed them.

Eve’s face softened. “Luma.”

Luma chirped in a humming way, as if her voice was music instead of words. She circled Jeff once, and Jeff tried to spin with her and got dizzy.

“Whoa!” Jeff said, then giggled. “Bird-light!”

Emilia waved. “Hi, Luma. What is this place?”

Luma hovered closer, her color turning a friendly green-gold. She hummed again, and the lantern above them brightened, as if it understood.

Eve listened like she was hearing a secret. “She says it’s the Lantern-Petal Plaza,” Eve translated. “And the light changes when people feel confident.”

Jeff puffed out his chest. “I’m con-fi-dent!” he said, stretching the word like taffy.

The nearest lantern perked up brighter, and Jeff clapped. “It likes me!”

Emilia laughed. “It likes your big feelings.”

Luma floated forward, looking back at them as if inviting them to follow. Her hum became a little marching tune.

“Where are we going?” Emilia asked.

Eve pointed toward the town square, where a very tall lantern stood in the center. It was bigger than all the others, with ribbons tied around it. But its glow was only a tiny dot, like it was waiting.

“The celebration is there,” Eve said.

Jeff started marching right away. “Parade! Parade!”

Emilia and Eve followed, stepping on bouncing stones, while the lanterns above them waited, listening, ready to shine.

Chapter 3: The Celebration That Won’t Begin

The town square was round and open, like a stage. Streamers made of soft, fluttery petals hung from poles. Paper-like flowers were tucked into every corner. A small band stood ready with shiny instruments that looked like teapots and bells.

But everyone was paused, like they were holding their breath.

In the center stood the Grand Welcome Lantern. It was tall and smooth, with a wide base and a big flower-bud top. It should have been glowing like sunrise.

Instead, it was dim. Not broken. Just unsure.

A woman with a neat cap and a sash that read “Host” paced in tiny steps. She held a scroll that kept curling up at the ends. Her cheeks were pink, and she kept smoothing her hair as if it might fly away.

Emilia approached carefully. “Hi. Are you okay?”

The woman startled a little, then smiled politely. “Oh. Hello, visitors. I’m Pippa.”

Jeff waved both hands. “Hi Pippa! I’m Jeff! This is ’Milia and Eeve!”

Eve gave a small wave. “Hello.”

Pippa looked toward the Grand Welcome Lantern. “It’s supposed to glow bright when I give the welcome. Then the Confidence Parade begins. The first song starts, and everyone dances.”

A musician with a bell-shaped trumpet sighed softly. “We are ready, Pippa.”

A baker holding a tray of frosted buns nodded. “We even made extra sprinkles.”

But the lantern stayed dim, like it was listening and not hearing what it needed.

Pippa’s shoulders rose up toward her ears. “I’m worried my welcome will sound too wiggly.”

Jeff tilted his head. “Wiggly?”

Pippa held up the scroll. The paper wobbled in her hands. “My words feel like jelly. I practiced, but when everyone looks at me, my voice gets small. And then I think, ‘Oh no,’ and it gets even smaller.”

As she spoke, the lanterns around the plaza dimmed a little. Even the petal streamers looked less shiny.

Emilia noticed and whispered, “The light changes with feelings. When Pippa feels unsure, the lanterns go softer.”

Eve nodded. “It’s like the whole square is copying her nerves.”

A small child nearby said, “If the Grand Welcome Lantern doesn’t glow, we can’t start.”

Another person added, gently, “We are not mad. We just want to celebrate.”

Pippa’s eyes got a little shiny right away, the way they do when you feel happy-nervous. She blinked and made a small smile. “See? Even my eyes are wiggly.”

Jeff stepped closer and patted the air, as if patting Pippa’s feelings. “No worries. Parade soon.”

Pippa let out a tiny laugh, more like a hiccup. “You’re kind.”

Emilia looked around the square. Everyone’s faces were friendly. No one looked upset, just hopeful.

Emilia nodded to Pippa. “Maybe we can help you practice.”

Eve reached for Luma, who floated near Pippa’s shoulder and hummed a warm note. “We can make it feel safe,” Eve said.

Pippa hugged her scroll to her chest. “I want to be brave. I really do.”

The Grand Welcome Lantern flickered once, as if it heard that.

Chapter 4: Jeff’s Funny Practice Parade

Jeff stepped into the middle of the square like he owned it, which was funny because he was four and his shoes were slightly on the wrong feet.

“I make parade!” he announced.

Emilia blinked. “Right now?”

“Right now!” Jeff said. He put his hands on his hips and made a serious face that lasted one second before he burst into a grin. “Everybody marchy!”

He started marching in a wobbly line. His knees lifted too high, and he made gentle honking noises with his mouth.

“Honk. Honk. Hooonk,” Jeff said, trying to sound like a parade horn and a goose at the same time.

Eve covered her mouth. A giggle slipped out anyway. “Jeff, you sound like a sleepy trumpet.”

Emilia tried to stay serious, but her nose scrunched. “He does!”

Jeff added a dramatic bow at the end of his march. He bowed so low his curls almost touched the bouncing cobblestones. Then he popped up and said, “Ta-da!”

Emilia snort-laughed, the kind that surprises you. “I did not mean to do that!”

Eve giggled harder. Even Pippa let out a real laugh, light and quick.

As laughter spread, the lanterns around the square flickered brighter. The petal lanterns seemed to glow like they were smiling.

Jeff noticed and pointed. “Light happy! Light happy!”

“It likes kind laughter,” Eve said.

A musician tried Jeff’s march, making a tiny “toot-toot” sound on a teapot horn. Someone else clapped in time. The cobblestones bounced a little more, like they were enjoying the silliness.

Pippa watched with her scroll pressed to her chest. “Oh my. This is… very wiggly,” she said, but she was smiling now.

Emilia stepped beside Pippa. “Want to try your welcome with us first? Just practice. No pressure.”

Pippa nodded, then hesitated. “What if I mess it up?”

Jeff puffed up again. “I say it!”

Before anyone could stop him, Jeff climbed onto a small step near the Grand Welcome Lantern, stood as tall as he could, and shouted, “WELCOME! PARADE IS STARTING! YAY!”

His voice echoed around the square. A few people clapped because it was adorable.

The Grand Welcome Lantern blinked and fluttered, like it was saying, “Not yet.” It was not upset. It was just waiting for Pippa.

Jeff’s grin drooped. “Uh-oh. Light no like?”

Luma hummed a gentle note, and her color shifted to soft pink, like comfort.

Emilia crouched beside Jeff. “It likes you, Jeff. But the welcome has to be Pippa’s. The lantern listens for her brave voice.”

Eve nodded. “It’s her lantern.”

Pippa’s smile turned shy again. “See? Even when someone else says it loudly, it doesn’t work.”

Jeff looked at Pippa and then at the lantern. He whispered, “I can be loud. But… you gotta be you.”

Pippa’s eyes widened a little, surprised by how simple and true it sounded.

The lantern flickered, just a tiny bit, like it was saying, Yes. That.

Chapter 5: Luma’s Humming Lesson and the Spiral Clue

Luma floated closer to Pippa’s face, not too close, just enough to be noticed. Her humming slowed into a steady, calm tune.

“Hmmm… hmm… hmm,” Luma sang.

Her glow changed into a gentle golden color, like warm honey. The gold seemed to spread across the square, softening everything. People’s shoulders lowered. The bouncing cobblestones even seemed to bounce slower, like a calm heartbeat.

Eve breathed in and out with the hum. “Luma is making a listening song,” she whispered.

Emilia nodded. “It feels like the air is saying, ‘Take your time.’”

Pippa stared at the scroll, then looked up. “My words get tangled. I want them to be perfect.”

Emilia spoke carefully, like she was handing Pippa something important. “What if they don’t have to be perfect? What if they just have to be yours?”

Jeff stepped forward and offered Pippa his smallest, stickiest hand. “You can do it, Pippa.”

Pippa took his hand. “Thank you, Jeff.”

Eve tilted her head, thinking. “Maybe you need confidence words. Simple and true.”

Pippa blinked. “Confidence words?”

Eve nodded. “Words that feel easy to say. Like a small, smooth stone in your pocket.”

Emilia smiled. “One small sentence at a time.”

Pippa looked at the Grand Welcome Lantern. At its base, carved into the smooth wood, was a spiral symbol, the same gentle curl they saw on the door. It was subtle, but now it glinted softly in Luma’s golden light.

Emilia pointed. “The spiral is here too.”

Eve whispered, “It means you can try again. And again.”

Pippa swallowed. “Okay. One small sentence.”

Luma hummed, steady as a lullaby.

Pippa tried quietly, just to them. “Hello, everyone.”

The lantern flickered brighter, just a little. People leaned in, smiling, not pushing.

Emilia whispered, “That was good.”

Jeff nodded hard. “Good! Again!”

Pippa tried again, a bit stronger. “Hello, everyone. I’m Pippa.”

The lantern brightened another step. The spiral on the base seemed to catch the light and curl it upward.

Eve suggested softly, “You can say, ‘I’m glad you’re here.’ That’s true.”

Pippa smiled at Eve. “I am glad you’re here.” She looked around the square as she said it. “I’m glad all of you are here.”

The light warmed. The petal lanterns around the plaza glowed brighter too, as if they were joining in.

Emilia added, “Now the last part. The parade part.”

Jeff bounced. “Paraaaaade!”

Pippa laughed, then steadied herself. “I can do this.” She said it like she meant it, and the Grand Welcome Lantern flickered brighter again.

Luma’s hum rose slightly, like a gentle cheer.

Jeff squeezed Pippa’s hand. “Say the big part, but… like you,” he reminded her.

Pippa inhaled. “Like me,” she whispered.

The lantern waited, listening.

Chapter 6: The Parade of Kind Words and a Quiet Return

Pippa stepped onto the small platform beside the Grand Welcome Lantern. She held her scroll, but she did not stare at it like it was a test. She looked at the faces in the square.

Her voice came out clear, not loud, not tiny. Just steady.

“Hello, everyone,” Pippa said. “I’m Pippa. I’m glad you’re here.”

The Grand Welcome Lantern glowed brighter, filling the square with cozy light.

Pippa continued, one sentence at a time, like stepping stones. “Today is our Confidence Parade. We don’t have to be perfect. We just have to be kind. And we can try.”

For a moment, the light paused, as if it was listening very carefully.

Then the lantern bloomed into a bright, warm glow. Not blinding. Comforting. Like a blanket fresh from the dryer. The spiral symbol at the base shone softly, as if it was smiling in a curly way.

The band cheered.

“It’s lit!” a musician called.

Pippa’s shoulders dropped in relief. She smiled, and her smile stayed.

Emilia clapped. “You did it!”

Eve whispered, “You sounded like you.”

Jeff threw his arms up. “PARADE START!”

Music bubbled into the air. The teapot horns tooted. The bell instruments rang like happy raindrops. People began to dance in silly little steps. Some did a wiggle dance on purpose, and everyone laughed kindly.

Jeff led a line of marchers, doing his honk-honk sound. This time, Pippa joined in, doing a tiny, brave wiggle. Emilia marched with confident stomps that made the cobblestones bounce in time. Eve twirled slowly, and Luma circled above her, humming in bright gold.

“Look!” Jeff shouted. “Light is BIG!”

All the lantern petals around the plaza shone as if the town itself felt proud. Not proud in a bossy way. Proud in a warm, friendly way.

After a while, the sky above the plaza shifted into a deeper twilight. The light responded, turning softer, as if it knew bedtime was coming.

Luma floated to Eve’s shoulder and hummed a quieter tune. Her glow turned pale peach again.

Emilia noticed a familiar warmth behind them. “The door,” she said.

At the edge of the square, a tiny wooden door glowed, just like the one in the meadow. Its light pulsed gently, patient and sure.

Pippa walked over with them. “Thank you,” she said. “Your kind words helped my brave words come out.”

Jeff grinned. “Your words not wiggly. They good.”

Pippa laughed softly. “They were a little wiggly. But they were mine.”

Eve reached up and touched Luma’s light. “Goodnight, Luma.”

Luma hummed one last warm note, like a bedtime song.

Emilia took Eve’s hand. Jeff took Emilia’s hand. Their fingers fit together, small and safe.

“Ready?” Emilia asked.

“Ready,” Eve said.

Jeff whispered, “Quiet step.”

They stepped through the glowing door and returned to the meadow near Everwood. Twilight was still there, gentle and familiar. The grass swayed. Fireflies blinked.

They stood for a moment without talking, holding hands, feeling calm and sure.

And somewhere in their memories, Luma’s last warm hum faded softly, like the end of a lullaby.

Nederlandse versie

Hoofdstuk 1: De Deur Die Giechelt in de Schemering

De schemering zakte over de weide als een zacht dekentje. Het hoge gras kleurde paarsgoud. Vuurvliegjes knipperden als piepkleine lantaarntjes, en de Everwood-boom stond stil op zijn vriendelijke heuveltje.

Emilia zag het als eerste.

“Jeff. Eve. Kijk,” fluisterde ze, terwijl ze wees.

Een piepklein houten deurtje in de bast van Everwood gloeide warm. Niet fel als een zaklamp. Knus als een nachtlampje. Het hout eromheen leek extra glad, alsof het door geheime handen was opgepoetst.

Jeff huppelde dichterbij en drukte zijn handpalmen tegen de bast. “Hihi!” giechelde hij.

De bast voelde warmer onder hun handen, en het leek bijna alsof hij terug giechelde, alsof hij Jeffs lach leuk vond.

Eve boog voorover, haar losse blonde haar gleed over haar schouder. “Hij is blij,” zei ze zacht, alsof de deur het kon horen.

Emilia liet haar vinger langs het scharnier gaan. “Er staat een teken.”

In het hout was een klein spiraalsymbool gekerfd. Het krulde als een blaadje dat in de wind oprolt.

Eve volgde het met één vingertop. “Een krulletje,” mompelde ze. “Het is hetzelfde soort krulletje dat we eerder zagen.”

Jeff probeerde de spiraal na te tekenen met zijn vinger en maakte in plaats daarvan een wiebelige cirkel. “Krulletje! Krulletje!” kondigde hij trots aan.

Emilia lachte. “Dat is de Jeff-versie.”

De gloed van de deur pulseerde één keer, alsof hij het ermee eens was. De knop was piepklein, maar hij zag eruit alsof je hem makkelijk kon draaien.

Emilia legde haar hand op de deur. “Klaar?”

Jeff stuiterde op zijn tenen. “Openen! Openen!”

Eve knikte. “Samen.”

Ze leunden alle drie naar voren. Emilia draaide de knop. Het hout voelde als warme toast onder haar handpalm. Er klonk een zacht zilveren belletje, zo zacht als een lepeltje dat tegen een theekopje tikt.

De deur zwaaide naar binnen open, en een vriendelijk licht stroomde naar buiten. Het rook naar bloemen en schone regen.

Jeff keek naar binnen en hapte naar adem. “Ooooh!”

Emilia keek naar Eve. “Handen vasthouden.”

Eve schoof haar kleine hand in die van Emilia. Jeff pakte Emilia’s andere hand met allebei de zijne vast, alsof hij een schat vasthield.

“Stap,” zei Emilia.

“Stap,” herhaalde Eve.

Jeff sprong. “STAAAP!”

Samen stapten ze erdoorheen, en de schemering van de weide stopte zich achter hen weg, stil en knus, alsof je een boek dichtdoet voor de nacht.

Hoofdstuk 2: Het Lantaarnblaadjesplein

Ze kwamen neer op iets verends.

Jeff knipperde en lachte toen. “Vloer stuitert!”

De grond bestond uit ronde keien die zachtjes op en neer wiegden, alsof ze ademhaalden. Elke steen had een glimlachvorm, niet echt een gezicht, gewoon een boogje waardoor het vriendelijk voelde.

Om hen heen stonden kleine gebouwen in de vorm van bloemblaadjes. Sommige waren roze en andere zachtgeel, en op elk dak stond een lantaarn die leek op een bloemknop. De lantaarns gloeiden feller en dan weer zachter, alsof ze aan het luisteren waren.

Emilia tilde haar voet op en testte een kei. Die wipte haar teen omhoog. “Het is alsof de stad van trampolines is gemaakt.”

Eve draaide langzaam in het rond. “Het licht… luistert naar gevoelens,” zei ze met grote ogen.

Terwijl ze liepen, zagen ze het. Een blaadjeslantaarn boven een bakkerij ging fel branden toen iemand in een gestreept schort glimlachte. Daarna werd hij weer zachter toen diezelfde persoon fronsend een bakplaat muffins controleerde.

Een klein kind in de stad haalde diep adem en ging rechter staan, en de lantaarns langs de straat gloeiden feller, alsof ze aanmoedigden.

Jeff wees. “Licht omhoog!”

“Omdat ze zich dapper voelden,” gokte Emilia.

“Of zeker,” voegde Eve toe. “Zoals wanneer je weet dat je het kunt.”

Een zacht gezoem dreef van boven naar beneden.

“Hmmmm,” zong het, lief en zacht.

Luma verscheen, zwevend bij een lantaarnknop. Ze leek op een piepklein vogeltje van licht, met zachte vleugels die glinsterden. Haar gloed verschoof van lichtblauw naar warm perzik toen ze hen zag.

Eves gezicht werd zacht. “Luma.”

Luma tjilpte op een zoemende manier, alsof haar stem muziek was in plaats van woorden. Ze cirkelde één keer om Jeff heen, en Jeff probeerde met haar mee te draaien en werd duizelig.

“Whoa!” zei Jeff, en toen giechelde hij. “Vogel-licht!”

Emilia zwaaide. “Hoi, Luma. Wat is dit voor plek?”

Luma zweefde dichterbij, haar kleur werd vriendelijk groengoud. Ze zoemde opnieuw, en de lantaarn boven hen werd feller, alsof hij het begreep.

Eve luisterde alsof ze een geheim hoorde. “Ze zegt dat dit het Lantaarnblaadjesplein is,” vertaalde Eve. “En dat het licht verandert als mensen zich zelfverzekerd voelen.”

Jeff zette zijn borst vooruit. “Ik ben ze-ker-van-me-zelf!” zei hij, en hij rekte het woord uit als toffee.

De dichtstbijzijnde lantaarn sprong feller aan, en Jeff klapte. “Hij vindt mij leuk!”

Emilia lachte. “Hij vindt je grote gevoelens leuk.”

Luma zweefde vooruit en keek over haar schouder naar hen, alsof ze hen uitnodigde om te volgen. Haar gezoem werd een klein marsdeuntje.

“Waar gaan we heen?” vroeg Emilia.

Eve wees naar het dorpsplein, waar in het midden een heel hoge lantaarn stond. Hij was groter dan alle andere, met linten eromheen. Maar zijn gloed was maar een piepklein stipje, alsof hij wachtte.

“Het feest is daar,” zei Eve.

Jeff begon meteen te marcheren. “Optocht! Optocht!”

Emilia en Eve volgden, stapten over stuiterende stenen, terwijl de lantaarns boven hen wachtten, luisterden, klaar om te stralen.

Hoofdstuk 3: Het Feest Dat Niet Wil Beginnen

Het dorpsplein was rond en open, als een podium. Slingers van zachte, fladderige bloemblaadjes hingen aan palen. Papieren bloemen zaten in elk hoekje. Een klein bandje stond klaar met glimmende instrumenten die op theepotten en bellen leken.

Maar iedereen stond stil, alsof ze hun adem inhielden.

In het midden stond de Grote Welkomstlantaarn. Hij was hoog en glad, met een brede voet en een grote bloemknop bovenop. Hij hoorde te gloeien als zonsopgang.

Maar in plaats daarvan was hij gedimd. Niet kapot. Gewoon onzeker.

Een vrouw met een net mutsje en een sjerp waarop “Gastvrouw” stond, liep in piepkleine pasjes heen en weer. Ze hield een rol papier vast die aan de uiteinden steeds weer oprolde. Haar wangen waren roze, en ze streek steeds over haar haar alsof het anders weg zou vliegen.

Emilia liep voorzichtig naar haar toe. “Hoi. Gaat het?”

De vrouw schrok een beetje en glimlachte toen beleefd. “O. Hallo, bezoekers. Ik ben Pippa.”

Jeff zwaaide met beide handen. “Hoi Pippa! Ik ben Jeff! Dit is ’Milia en Eeve!”

Eve zwaaide klein. “Hallo.”

Pippa keek naar de Grote Welkomstlantaarn. “Hij hoort fel te gaan gloeien als ik de welkomsspeech geef. Dan begint de Zelfvertrouwenoptocht. Het eerste lied start, en iedereen danst.”

Een muzikant met een trompet in de vorm van een bel zuchtte zacht. “We zijn er klaar voor, Pippa.”

Een bakker met een schaal geglazuurde broodjes knikte. “We hebben zelfs extra sprinkles gemaakt.”

Maar de lantaarn bleef gedimd, alsof hij luisterde en niet hoorde wat hij nodig had.

Pippa’s schouders kropen omhoog richting haar oren. “Ik ben bang dat mijn welkom te wiebelig klinkt.”

Jeff legde zijn hoofd schuin. “Wiebelig?”

Pippa hield de rol omhoog. Het papier trilde in haar handen. “Mijn woorden voelen als pudding. Ik heb geoefend, maar als iedereen naar me kijkt, wordt mijn stem klein. En dan denk ik: ‘O nee,’ en dan wordt hij nog kleiner.”

Terwijl ze sprak, werden de lantaarns rond het plein een beetje zachter. Zelfs de blaadjesslingers leken minder te glanzen.

Emilia zag het en fluisterde: “Het licht verandert met gevoelens. Als Pippa zich onzeker voelt, worden de lantaarns zachter.”

Eve knikte. “Het is alsof het hele plein haar zenuwen nadoet.”

Een klein kind in de buurt zei: “Als de Grote Welkomstlantaarn niet gaat gloeien, kunnen we niet beginnen.”

Iemand anders voegde er zacht aan toe: “We zijn niet boos. We willen gewoon feestvieren.”

Pippa’s ogen werden meteen een beetje glanzend, zoals wanneer je blij-zenuwachtig bent. Ze knipperde en maakte een klein glimlachje. “Zie je? Zelfs mijn ogen zijn wiebelig.”

Jeff stapte dichterbij en aaide door de lucht, alsof hij Pippa’s gevoelens aaide. “Geen zorgen. Optocht zo.”

Pippa liet een klein lachje ontsnappen, meer als een hikje. “Jij bent lief.”

Emilia keek rond op het plein. Iedereen keek vriendelijk. Niemand leek boos, alleen hoopvol.

Emilia knikte naar Pippa. “Misschien kunnen we je helpen oefenen.”

Eve reikte naar Luma, die bij Pippa’s schouder zweefde en een warme toon zoemde. “We kunnen het veilig laten voelen,” zei Eve.

Pippa drukte haar rol tegen haar borst. “Ik wil dapper zijn. Echt.”

De Grote Welkomstlantaarn flakkerde één keer, alsof hij dat hoorde.

Hoofdstuk 4: Jeffs Grappige Oefenoptocht

Jeff stapte het midden van het plein in alsof het van hem was, wat grappig was omdat hij vier was en zijn schoenen een beetje aan de verkeerde voeten zaten.

“Ik maak optocht!” kondigde hij aan.

Emilia knipperde. “Nu meteen?”

“Nu meteen!” zei Jeff. Hij zette zijn handen in zijn zij en trok een serieus gezicht dat één seconde duurde voordat hij in een brede grijns uitbarstte. “Iedereen marsje!”

Hij begon in een wiebelige lijn te marcheren. Zijn knieën gingen veel te hoog, en hij maakte zachte toetergeluidjes met zijn mond.

“Honk. Honk. Hooonk,” zei Jeff, terwijl hij tegelijk als een optochttoeter en een gans probeerde te klinken.

Eve sloeg haar hand voor haar mond. Toch glipte er een giechel uit. “Jeff, je klinkt als een slaperige trompet.”

Emilia probeerde serieus te blijven, maar haar neus trok samen. “Dat doet hij!”

Jeff maakte aan het einde van zijn mars een dramatische buiging. Hij boog zo diep dat zijn krullen bijna de stuiterende keien raakten. Toen sprong hij weer omhoog en zei: “Ta-da!”

Emilia schaterde met een snuifje, zo’n lach die je overvalt. “Dat was niet de bedoeling!”

Eve giechelde nog harder. Zelfs Pippa liet een echte lach horen, licht en snel.

Toen het lachen zich verspreidde, flakkerden de lantaarns rond het plein feller. De blaadjeslantaarns leken te gloeien alsof ze glimlachten.

Jeff zag het en wees. “Licht blij! Licht blij!”

“Het houdt van lieve lachjes,” zei Eve.

Een muzikant probeerde Jeffs mars na te doen en maakte een klein “toet-toet”-geluid op een theepothoorn. Iemand anders klapte op de maat. De keien stuiterden een beetje meer, alsof ze van de gekkigheid genoten.

Pippa keek toe met haar rol tegen haar borst. “O jee. Dit is… heel wiebelig,” zei ze, maar ze glimlachte nu.

Emilia ging naast Pippa staan. “Wil je je welkom eerst met ons proberen? Gewoon oefenen. Geen druk.”

Pippa knikte, en aarzelde toen. “Wat als ik het verpest?”

Jeff blies zich weer op. “Ik zeg het!”

Voor iemand hem kon tegenhouden, klom Jeff op een klein opstapje bij de Grote Welkomstlantaarn, ging zo recht mogelijk staan en riep: “WELKOM! DE OPTOCHT BEGINT! JOEPIE!”

Zijn stem galmde over het plein. Een paar mensen klapten omdat het zo schattig was.

De Grote Welkomstlantaarn knipperde en fladderde, alsof hij zei: “Nog niet.” Hij was niet boos. Hij wachtte gewoon op Pippa.

Jeffs grijns zakte. “O-o. Licht niet leuk?”

Luma zoemde een zachte toon, en haar kleur verschoof naar zachtroze, als troost.

Emilia hurkte naast Jeff. “Hij vindt jou wel leuk, Jeff. Maar de welkom moet van Pippa zijn. De lantaarn luistert naar haar dappere stem.”

Eve knikte. “Het is haar lantaarn.”

Pippa’s glimlach werd weer verlegen. “Zie je? Zelfs als iemand anders het hard zegt, werkt het niet.”

Jeff keek naar Pippa en toen naar de lantaarn. Hij fluisterde: “Ik kan hard. Maar… jij moet jij zijn.”

Pippa’s ogen werden een beetje groter, verrast door hoe simpel en waar het klonk.

De lantaarn flakkerde, heel even, alsof hij zei: Ja. Dat.

Hoofdstuk 5: Luma’s Zoemles en de Spiraalhint

Luma zweefde dichter bij Pippa’s gezicht, niet te dichtbij, net genoeg om op te vallen. Haar gezoem vertraagde tot een rustig, kalm deuntje.

“Hmmm… hmm… hmm,” zong Luma.

Haar gloed veranderde in een zachte gouden kleur, als warme honing. Het goud leek zich over het plein te verspreiden en alles zachter te maken. Schouders zakten omlaag. De stuiterende keien leken zelfs langzamer te stuiteren, als een rustige hartslag.

Eve ademde in en uit met het gezoem. “Luma maakt een luisterlied,” fluisterde ze.

Emilia knikte. “Het voelt alsof de lucht zegt: ‘Neem de tijd.’”

Pippa staarde naar de rol en keek toen op. “Mijn woorden raken in de knoop. Ik wil dat ze perfect zijn.”

Emilia sprak voorzichtig, alsof ze Pippa iets belangrijks aanreikte. “Wat als ze niet perfect hoeven te zijn? Wat als ze gewoon van jou moeten zijn?”

Jeff stapte naar voren en bood Pippa zijn kleinste, plakkerigste hand aan. “Je kan het, Pippa.”

Pippa pakte zijn hand. “Dank je, Jeff.”

Eve legde haar hoofd schuin, nadenkend. “Misschien heb je zelfvertrouwenwoorden nodig. Simpel en waar.”

Pippa knipperde. “Zelfvertrouwenwoorden?”

Eve knikte. “Woorden die makkelijk voelen om te zeggen. Zoals een klein, glad steentje in je zak.”

Emilia glimlachte. “Eén klein zinnetje tegelijk.”

Pippa keek naar de Grote Welkomstlantaarn. Aan de voet, in het gladde hout gekerfd, stond een spiraalsymbool, dezelfde zachte krul die ze op de deur zagen. Het was subtiel, maar nu glinsterde het zacht in Luma’s gouden licht.

Emilia wees. “De spiraal is hier ook.”

Eve fluisterde: “Het betekent dat je het opnieuw mag proberen. En nog eens.”

Pippa slikte. “Oké. Eén klein zinnetje.”

Luma zoemde, steady als een slaapliedje.

Pippa probeerde het zachtjes, alleen voor hen. “Hallo, allemaal.”

De lantaarn flakkerde een beetje feller. Mensen leunden naar voren, glimlachend, niet duwend.

Emilia fluisterde: “Dat was goed.”

Jeff knikte heftig. “Goed! Nog een keer!”

Pippa probeerde opnieuw, iets sterker. “Hallo, allemaal. Ik ben Pippa.”

De lantaarn werd weer een stapje feller. De spiraal op de voet leek het licht te vangen en omhoog te krullen.

Eve stelde zacht voor: “Je kunt zeggen: ‘Ik ben blij dat jullie er zijn.’ Dat is waar.”

Pippa glimlachte naar Eve. “Ik ben blij dat jullie er zijn.” Ze keek rond over het plein terwijl ze het zei. “Ik ben blij dat jullie er allemaal zijn.”

Het licht werd warmer. De blaadjeslantaarns rond het plein gloeiden ook feller, alsof ze meededen.

Emilia voegde toe: “Nu het laatste stukje. Het optochtstuk.”

Jeff stuiterde. “Optoooocht!”

Pippa lachte, en zette zich toen schrap. “Ik kan dit.” Ze zei het alsof ze het meende, en de Grote Welkomstlantaarn flakkerde weer feller.

Luma’s gezoem steeg een beetje, als een zacht juichje.

Jeff kneep in Pippa’s hand. “Zeg het grote stuk, maar… zoals jij,” herinnerde hij haar.

Pippa ademde in. “Zoals ik,” fluisterde ze.

De lantaarn wachtte, luisterend.

Hoofdstuk 6: De Optocht van Lieve Woorden en een Stille Terugkeer

Pippa stapte op het kleine platform naast de Grote Welkomstlantaarn. Ze hield haar rol vast, maar ze staarde er niet naar alsof het een toets was. Ze keek naar de gezichten op het plein.

Haar stem kwam helder naar buiten, niet hard, niet piepklein. Gewoon rustig.

“Hallo, allemaal,” zei Pippa. “Ik ben Pippa. Ik ben blij dat jullie er zijn.”

De Grote Welkomstlantaarn gloeide feller en vulde het plein met knus licht.

Pippa ging verder, één zin tegelijk, als stapstenen. “Vandaag is onze Zelfvertrouwenoptocht. We hoeven niet perfect te zijn. We hoeven alleen maar lief te zijn. En we mogen het proberen.”

Even pauzeerde het licht, alsof het heel goed luisterde.

Toen bloeide de lantaarn open tot een heldere, warme gloed. Niet verblindend. Troostend. Als een dekentje dat net uit de droger komt. Het spiraalsymbool aan de voet glansde zacht, alsof het op een krullerige manier glimlachte.

Het bandje juichte.

“Hij brandt!” riep een muzikant.

Pippa’s schouders zakten van opluchting. Ze glimlachte, en haar glimlach bleef.

Emilia klapte. “Je hebt het gedaan!”

Eve fluisterde: “Je klonk als jij.”

Jeff gooide zijn armen omhoog. “OPTOCHT START!”

Muziek borrelde de lucht in. De theepothoorns toeterten. De belinstrumenten rinkelden als blije regendruppels. Mensen begonnen te dansen met gekke kleine pasjes. Sommigen deden expres een wiebeldans, en iedereen lachte lief.

Jeff leidde een rij marcherende mensen, met zijn honk-honk-geluid. Deze keer deed Pippa mee, met een klein, dapper wiebeltje. Emilia marcheerde met zelfverzekerde stappen waardoor de keien op de maat stuiterden. Eve draaide langzaam rond, en Luma cirkelde boven haar, zoemend in helder goud.

“Kijk!” riep Jeff. “Licht is GROOT!”

Alle lantaarnblaadjes rond het plein straalden alsof de hele stad trots was. Niet trots op een bazige manier. Trots op een warme, vriendelijke manier.

Na een tijdje werd de lucht boven het plein donkerder, richting echte schemer. Het licht reageerde en werd zachter, alsof het wist dat bedtijd eraan kwam.

Luma zweefde naar Eves schouder en zoemde een stiller deuntje. Haar gloed werd weer licht perzik.

Emilia voelde een bekende warmte achter hen. “De deur,” zei ze.

Aan de rand van het plein gloeide een piepklein houten deurtje, net als dat in de weide. Het licht pulseerde zacht, geduldig en zeker.

Pippa liep met hen mee. “Dank jullie wel,” zei ze. “Jullie lieve woorden hielpen mijn dappere woorden naar buiten te komen.”

Jeff grijnsde. “Jouw woorden niet wiebelig. Ze goed.”

Pippa lachte zacht. “Ze waren een beetje wiebelig. Maar ze waren van mij.”

Eve stak haar hand op en raakte Luma’s licht aan. “Welterusten, Luma.”

Luma zoemde nog één warme toon, als een slaapliedje.

Emilia pakte Eves hand. Jeff pakte Emilia’s hand. Hun vingers pasten in elkaar, klein en veilig.

“Klaar?” vroeg Emilia.

“Klaar,” zei Eve.

Jeff fluisterde: “Stille stap.”

Ze stapten door de gloeiende deur en kwamen terug in de weide bij Everwood. De schemering was er nog, zacht en vertrouwd. Het gras wiegde. Vuurvliegjes knipperden.

Ze stonden even zonder te praten, hand in hand, en voelden zich rustig en zeker.

En ergens in hun herinneringen vervaagde Luma’s laatste warme gezoem zacht, als het einde van een slaapliedje.